niedziela, 21 kwietnia 2013

Paulina cz. 27


Cały czas siedziałem przed blokiem operacyjnym i czekałem ze zniecierpliwieniem.  Dziesięć minut po północy przyjechała jej mama. Widać było że bardzo bała się o córkę.
- Gdzie jest Paulina? - zapytała
- Na bloku operacyjnym, straciła dużo krwi. 
- Boże, ale co ona chciała zrobić?
- Nic, nie wiem. Miesiąc temu pokłóciłem się z nią i teraz mam wyrzuty sumienia. 
Nagle z bloku wybiegła pielęgniarka, gdzieś pobiegła nawet nie zdążyłem się o nic spytać. Gdy wracała zdążyłem spytać co z nią? , - nic nie mogę powiedzieć - odpowiedziała i wbiegła ba sale. Byłem załamany jak ona mogłam i to zrobić? Nie rozumiem jej, choć po części to też moja wina. Mogłem jej to wybaczyć, a nie zgrywać bohatera. Jestem idiotom powiedziałem waląc głową w ścianę. Nie mogłem wytrzymać, najchętniej wbiegłbym tam i sprawdził co z nią. Operacja trwała już ponad 4 godziny, jej mama już płakała; miała przeczucie że coś jest nie tak. Próbowałem ją pocieszać ale to na nic, sam miałem mętlik w głowie. Czekaliśmy tam jeszcze półtorej godziny i dopiero przed godziną piątą wyszedł lekarz i przekazał nam informację. Zaprosił nas do gabinetu:
- Panie doktorze co z moją córką? 
- Operacja nie należała do łatwych. Jak sama może pani przypuszczać. Córka straciła bardzo dużo krwi, doznała wstrząsu krwotocznego, bardzo groźnego przy białaczce...
- Ale wszystko z nią w porządku? - przerwała pani Marta. 
- Nie mogę tego teraz powiedzieć, cały czas będzie mieć przetaczaną krew i najbliższa dobra będzie decydująca. To silna dziewczyna, niestety jej organizm ( krew) nie przepływa tak jak powinna. Powinna teraz pani jechać do domu i przywieść jej ubrania i potrzebne rzeczy, Paulina tu zostanie i to na długo, córka wybudzi się dopiero za dwie godziny. 
- Dobrze, przywiozę jej wszystkie potrzebne rzeczy.
- A ty młodzieńcze jesteś jej bratem? - zwrócił się do mnie lekarz. 
- Nie, jestem jej chłopakiem. 
- Aha, dobrze z tobą jeszcze później porozmawiam. 
- Tomasz jedziesz ze mną? Zapytała pani Marta. 
- Nie ja chce zostać z Paulą, najlepiej by było gdyby pani pojechał i wróciła po południu z obiadem. Tak chyba będzie najlepiej. 
- Może masz racje? , dobrze zrobię tak, niech emocje trochę opadną. 
Jej mama pojechała a ja siedziałam przed salą na których drzwiach widniał napis OIOM. To mnie przerażało. Na szczęście na dole był bufet, byłem trochę nieprzytomny więc poszedłem tam i zamówiłem sobie kawę. Ona pomogła mi mi stanąć na nogi. Znów poszedłem pod jej sale, dostałem SMS od Werki, że ona już tu jedzie. Patrzyłem na nią, miałam łzy w oczach. Po chwili zawołał mnie jej lekarz prowadzący.
- Chciałem z tobą porozmawiać o tym co się stało. Jesteś jej chłopakiem, więc może wiesz co się stało. - zaczął
- Tak wiem, ale muszę o tym mówić? 
- No niestety musisz, muszę wiedzieć, i tak jak ona poczuje się już lepiej to czeka ją rozmowa z psychiatrą. 
- Oj, to nie wchodzi w grę, ona prędzej stąd ucieknie niż z tą osobą porozmawia. 
- Co tam się w ogóle stało? 
- Pokłóciłem się z nią i od miesiąca ze sobą nie rozmawialiśmy,  wczoraj były moje 16 urodziny. Przez ten cały czas zachowywałem się jak pajac. Ona ... ona ... ona zostawiła mi list pożegnalny. Wiem że to przeze mnie.  Po przeczytaniu początku listu, pobiegłem szybko do Pauli i znalazłem ją w łazience leżała w wannie, próbowałem jakoś zatamować krwotok ale to nie jest łatwe przy osobie chorej na białaczkę. 
- Tak wiem, ale dałeś rade. Nie obwiniaj się za to, ale jak się obudzi powinieneś być przy niej. 
- Czy mogę teraz do niej wejść, proszę - to dla mnie bardzo ważne. 
- Dobrze, ale tylko na 5 min. 
Zanim wszedłem do sali musiałem ubrać fartuch. Była przypięta do respiratora i miała pełno rurek. Chwyciłem ją za rękę i przepraszałem. Siedziałem u niej dziesięć minut i wierzyłem że uda ją się uratować. Nagle na ekranie monitora pojawiła się prosta kreska a jej dźwięk oznaczał że jej serce przestało bić. Zawołałem lekarza, pielęgniarka wyprosił mnie z sali. Przecież ona nie może umrzeć, jeżeli ona stąd odejdzie to ja razem z nią. W tym momencie podbiegła do mnie Weronika.
- Co z nią spytała? 
- Ma zatrzymanie akcji serca.
- Ale jako to? 
- Normalnie, byłem u niej przez chwilę, przepraszałem ją i potem na monitorze pojawiła się prosta kreska. Nic nie wiem lekarze nic mi nie chcę powiedzieć .
- A wgl, jak to się stało, skąd wiedziałeś, że ona to zrobi?
- W prezencie dostałem od niej list pożegnalny. 
- Co? OOOOOO
- No... od razu do niej przyleciałem i wezwałem karetkę. ONA MUSI PRZEŻYĆ!!! ROZUMIESZ?!
- Rozumiem i uspokój się !!!!
Akcja ratująca jej życie trwała jeszcze jakiś czas. W tym czasie pogotowie przywiozło młodą dziewczynę. Nie wiem co jej się stało bo ratownicy nie chcieli mi nic powiedzieć. Po pół godziny wyszedł lekarz. Przekazał nam informację związane ze zdrowiem Pauliny. Potem poszedł do innych pacjentów a myśmy usiedli na krześle i zastanawiali się co z tą informacją mamy zrobić. Dowiedzieliśmy się że ...

Jeżeli chcecie wiedzieć co było dalej czytajcie. Proszę o komentarze i głosy. Hahah Dziękuje za tan zwariowany dzień Natka <333 Tego bloga już by dziś nie było, gdyby nie jedna osoba. :D  No i oczywiście moja koleżanka Andzia i bratowa Kasia. ;***

Paulinka dowiesz się później kto to <333







poniedziałek, 15 kwietnia 2013

Paulina cz. 26


[..] okazało się że miałam rację. Gdy usłyszałam że Tomasz widział mnie z Rafałem pod domem i to jeszcze w tym momencie jak mnie całował. Byłam zdruzgotana, próbowałam mu to wszystko jakoś wyjaśnić. Dlaczego tak się stało, cały czas mówiłam mu że to jest kolega z podstawówki i że nie oficjalnie z nim byłam. Nie chciałam go więcej okłamywać. Tomek nie umiem mi tego wybaczyć!. Ale przecież on mnie pocałował a nie ja jego. Rozumiem że to też jest moja wina bo nic z tym nie zrobiłam ale to był impuls. Wiem że skrzywdziłam go, zrobiłam źle nie mówiąc mu o tym od początku. Pobiegłam do domu, zaszyłam się w swoim pokoju i miałam ochotę umrzeć.
Miesiąc później: 
Przez miesiąc nic szczególnego się nie zdarzyło. Wszystko było po staremu - Tomek dalej mi nie wierzy i nie chcę ze mną rozmawiać. W szkole widujemy się na przerwach ale on i tak nie zwraca na mnie uwagi. Jestem załamana, prawie nic nie jem. Z Rafałem także się nie kontaktowałam. W końcu to przez niego się to wszystko rozpadło. Dziś przypada 21 marca - urodziny mojego ukochanego. Dwa dni temu z przyjaciółką wybrałam się na zakupy i przy tym kupiłam mu prezent. Rano dzwoniłam do niego z życzeniami ale mi nie odebrał. Więc ubrałam się wzięłam prezent i wyszłam do niego. Zadzwoniłam na dzwonek, po chwili otwarła jego matka. Weszłam to nie na górę zapukałam i nie czekając na odpowiedź otwarłam drzwi do jego pokoju. On leżał na łóżku.
- Po co ty tu? 
- A mógłbyś trochę grzeczniej? 
- Nie .
- A co ja ci takiego zrobiłam?
- okłamałaś mnie a później ten baran cię całował.
- Tak wiem zrobiłam źle, ale zrozum właśnie tego dnia miałam ci wszystko powiedzieć. 
- Nie wierze ci. Wyjdź stąd. 
- Zrozum to do cholery KOCHAM CIE!!! i nie umiem bez ciebie żyć. 
Zostawiając prezent, mając łzy w oczach wybiegłam stamtąd kierując się w stronę Werki. Gdy mnie zobaczyła od razu przytuliła i spytała co się stało. Opowiedziałam jej wszystko i próbowałam się trzymać i nie dawać po sobie poznać że jest mi ciężko. Ona wiedziała że jestem na skraju wytrzymałości i mam głupie myśli. Wróciłam do domu jak gdyby nigdy nic. Zjadłam trochę obiadu, żeby mama się nie skapowała że nie jem. Posiedziałam trochę na górze zrobiłam zadanie i postanowiłam spotkać się z przyjaciółmi i wyjść na imprezę.  Ubrałam się  i zadzwoniłam do reszty. Wszyscy byli za więc poszliśmy całą paczką. Tomek też tam był ale ja starałam się nie zwracać na niego uwagi. Prawie nic nie piłam, po za łykiem piwa od Natalii. Gdy już miałam wychodziłam zobaczyłam Tomka całującego się z inną. Myślałam że zabije tam wszystkich. Podeszłam do niego dałam mu z liścia i poszłam do domu. Najwidoczniej on jeszcze nie oglądał mojego prezentu. Tak jak się domyślałam - zostawiłam mu tam list pożegnalny. Oto część listu:
"
Cześć Skarbie
Znam cię dobrze nie od dziś, wiedz że czytając ten list mnie już nie będzie na tym świecie. [...]Zapewne będziesz się przejmował że to przez ciebie. Nie myśl tak, ja sama zawiniłam oszukują cię. Nie do końca o to mi chodziło. Jak byłam jeszcze w czwartej klasie podstawówki byłam nie oficjalnie właśnie z Rafałem. To było zanim poznałam ciebie. Po skończonej szkole nasze drogi się rozeszły. Dopiero on mnie odnalazł i tak odnowiliśmy nasz kontakt. Tego dnia byłam właśnie z nim umówiona, i po spotkaniu z nim miałam Ci wszystko wytłumaczyć [...] Chciałam Cię przeprosić musisz sobie ułożyć życie na nowo z inną dziewczyną. Ja nie byłam Ciebie warta. [...]"

Kocham Cię ♥ Twoja Paulina. "

Gdy spojrzałam na zegarek było po 20. Mama szła na noc d pracy więc mój plan wypali. Poszłam do łazienki napuściłam sobie wody pełno wody a  Mateuszowi powiedziałam że idę się myć. Drzwi z łazienki zamknęłam na klucz tak żeby nikt nie mógł wejść. Weszłam do wanny, wzięłam żyletkę i zaczęłam się ciąć. Potem straciłam przytomność i nic więcej nie pamiętam.
W tym samym czasie w domu Tomka. 
Tomek właśnie wrócił z imprezy i nie ma pojęcia co dzieje się w domu jego Pauliny. Poszedł do łazienki wziął kąpiel i miał zamiar otworzyć prezent od jego dziewczyny. Gdy wyciągał kosmetyki wypadła mu koperta. Myślał że jest w niej kartka urodzinowa. Owszem była ale znajdował się tam również list. Po przeczytaniu początku listu, Tomek nie czytając dalszej części wybieg z domu i szybko pobiegł do Pauliny. Drzwi otworzył mu Mateusz. Tomek wiedział jak otworzyć drzwi z łazienki więc szybko to zrobił i zobaczył dziewczynę całą w krwi, z żył nadal leciała krew. Tomek wezwał szybko pogotowie a w międzyczasie próbował zatamować jej krew, w taki sposób jak uczył się na lekcjach. Niestety u osób z białaczką nie jest to takie proste. Już po 5 min była przyjechała karetka, powiedziałam to co wiedziałem. Oni zabrali Paule a ja musiałem zostać bo nie miał kto zająć się jej młodszym bratem. Zadzwoniłem do Weroniki i wszystko ze szczegółami jej powiedziałam, ona natychmiast przyleciała do domu. Teraz to ona pilnowała 3-latka a ja zamówiłem taksówkę i pojechałem do szpitala. Dowiedziałam się że właśnie ma operację i straciła mnóstwo krwi. Zadzwoniłem do przyjaciółki żeby spytać co z jej bratem. Ona powiedziała że mały się już uspokoił i że chce jechać do siostry. Jednak jest to teraz nie możliwe. Uzgodniliśmy że ja zadzwonię do jej mamy i powiem co się stało. Wyciągnąłem telefon komórkowy i wykręciłem numer.
- Halo?
- Dzień dobry z tej strony Tomasz. Chłopak Pauliny. 
- Coś się stało? 
- Znaczy bo Paulina jest w szpitalu. 
- W jakim? Jak to co się stało? 
- Chciała popełnić samobójstwo. Ul. Kwi******* 25 Jak by pani mogła przyjechać ... 
- Tak oczywiście już jadę. A co z Mateuszem 
- Nim opiekuje się Weronika i wszystko jest w porządku. 
- Ok. Dziękuje za telefon za 10 min będę. 
- Do widzenia i proszę jechać ostrożnie. 

Proszę o komentarze. Jak wam się podoba? 



sobota, 13 kwietnia 2013

Paulina cz. 25


Przepraszam że takie krótkie ale wiecie dużo nauki. A do tego żeby pisać dalej zachęciły mnie 2 koleżanki i moja bratowa. Czytając znajdziecie tam tekst w "..." Chodzi o to że te słowa nie są moja tylko kogoś innego. Ale ta osoba pozwoliła to opublikować więc proszę.
`Poszłam do sklepu po żelki bo byłam głodna, potem po jeszcze jedną paczkę bo byłam głodna bardzo mi smakowały więc poszłam po jeszcze jedną hahha xD Jakoś tam xD ` To są słowa koleżanki hahaha. Z tego cały czas się dziś śmiałyśmy. Dużo tego było. Dziękuje za poprawę humorku lol. Ta osoba wie o co kaman.


Dziś piątek na reszcie ale jeszcze nie idę do szkoły. Dostałam lekarstwa i dalej mam siedzieć w domu. Trochę mi się już nudzi no ale cóż. Głowa mnie boli a to normalne po wczorajszym. Ubrałam się w to, uczesałam włosy i zeszłam na dół do kuchni. Mamy nie było a Mati jeszcze spał.   Wyciągnęłam miskę z szafki, nasypałam płatków zalałam mlekiem i postanowiłam iść pooglądać telewizję. Gdy weszłam do salonu ktoś mnie zawołał. Trochę się przestraszyłam, bo myślałam że nikogo nie ma w domu Głosy dochodziły z pokoju mamy. Gdy tam weszłam siedziała nad swoimi papierami, jak zawsze.
- Myślałam że jesteś w pracy.
- Nie dziś mam wolne.
- Aaa i w domu pracujesz. To masz tak wolne że ...
- No wiesz i tak nie ma co do roboty.
- Ok, ja sobie zrobiłam śniadanie i pójdę do salonu oglądać telewizje. Po południu odwiedzi mnie Tomek z Werką bo  przyniosą mi zeszyty.
- Ok. Wiesz ze musisz to teraz nad robić ?
- Tak wiem wiem ...
Tak jak powiedziałam tak też zrobiłam. Za siadłam na kanapie jedząc płatki czekoladowe. "Włączyłam tv ale nic specjalnego nie leciało więc przełączyłam na mtv hits i leciała akurat moja ulubiona piosenka Bridgit Mendler - Ready or Not - Moja ulubiona. " Posłuchałam jeszcze kilku piosenek i " poszłam do lodówki po cole ". Następnie miałam: ochotę na żelki więc postanowiłam po nie pójść do sklepu. Kupiłam jedną paczkę i przyszłam z powrotem do domu. Podzieliłam się z bratem, jednak jedna paczka okazała się być za małą na nas dwoje. Wzięłam pieniądze ze skarbonki i poszłam po  jeszcze jedną. Tym razem starczyło nam ." Nastała godzina 12:30 mama kończyła obiad a moja klasa za 5 min kończyła lekcje. Chwile potem dostałam telefon od Tomka, ze będzie u mnie za 5 min. Przyniósł mi zeszyty, opowiadał jak w szkole, za niedługo zadzwonił mi dzwonek w telefonie przypominając mi o tym że jestem dziś umówiona z Rafałem.  - O nie kompletnie o tym zapomniałam !!! - wykrzyknęłam
- O co chodzi? O czym zapomniałaś?  - zapytał ze zdziwieniem
- Aaa... yyyy umówiłam się z koleżanką z podstawówki i zapomniałam o tym. Widzisz telefon jest przydatny.
Zaczęliśmy się śmiać.
- Ok, ja lecę kotku. -
 Pocałował mnie na do widzenia a ja to odwzajemniłam. On wyszedł a ja; ja byłam bez radna. Chciałam się z nim spotkać i to bardzo ale nie chciałam okłamywać Tomka. Niestety nie mogę go teraz odwołać. Zaczęłam się szykować. Poszłam do garderoby i wybrałam ciuchy. Postanowiłam na szybko przefarbować włosy. Ubrałam kurtkę  i pobiegłam do sklepu, kupiłam brązową farbę i przyszłam do domu. Było już po godzinie 14, więc przebrałam się w naszykowane wcześniej ubrania, zrobiłam lekki makijaż i czekałam ze zniecierpliwieniem na nasze spotkanie. Bałam się ale jednocześnie chciałam iść. Za dziesięć czternasta ubrałam kurtę i wyszłam z domu. Do pomnika miałam zaledwie 5 min. Gdy dotarłam jeszcze go nie było, postanowiłam usiąść na ławce. Po krótkim czasie ktoś do mnie podbiegł zasłonił oczy i powiedział 'zgadnij'  wtedy to już wiedziałam że to on. Przytuliliśmy się na przywitanie i szliśmy przez park. Rozmawialiśmy, śmialiśmy się, i wygłupialiśmy jak za dawnych czasów. Powiedziałam mu o tym że mam teraz chłopaka, jemu to nie przeszkadzało. Potem Rafał zaprosił mnie na lody, zgodziłam się. Poszliśmy do kawiarni, ja poszłam zająć miejsca a on zamawiał. Po przyjściu:
- Ooo moje ulubione, skąd wiedziałeś?
- Takie rzeczy się pamięta skarbie
- Ejj mówiłam ci że mam chłopaka
- A czy ja ci coś robię? Nie, więc ...
- Ale mówisz do mnie takie słówka.
- Kiedyś też tak mówiłem. Pamiętasz?
- Pewnie że pamiętam, ale to było kiedyś i wtedy nie oficjalnie byliśmy parą. ( Śmiech)
- No, to były czasy, i te uciekanie z lekcji, wygłupy
- Fajnie czasem powspominać to co było. Szkoda że to nie wróci .
- A skąd taka pewność?
- Wiesz o tym że teraz dorośliśmy, każdy z nas ma inne życie. Choć muszę ci powiedzieć że te wygłupy zostały mi do dziś
- To się wie. Szkoda że masz chłopka no ale, mam nadzieje że kiedyś
- Proszę cię. ( Śmiech obojga)
Razem z Rafałem straciliśmy poczucie czasu i gdyby nie telefon od Tomka to nigdy bym nie wiedziała która godzina. No przecież szczęśliwi czasu nie liczą i z tym się zgadzam. Odrzuciłam połączenie i napisałam SMS że jestem z koleżanką. Kolega odprowadził mnie pod same drzwi a tam pocałował mnie w policzek. Weszłam do domu rozebrałam się, nie miałam ochoty na kolację więc poszłam od razu na górę. Napisał do Tomka SMS że chcę się z nim spotkać. Miałam zamiar wyjaśnić mu to wszytko. Było jeszcze wcześnie, więc myślałam że się zgodzi. Jednak on długo nie odpisywał, myślałam że coś się stało, więc narzuciłam na sb kurtkę i pobiegłam do niego do domu. Otworzyłam mi jego mam i zawołała mojego chłopaka. Widać było po jego minie że jest coś nie tak. Wyszliśmy z domu i szliśmy ulicą; okazało się że ...


sobota, 30 marca 2013

Pogodnych Świąt Wielkanocnych.


Oto życzenia Wielkanocne Dla wszystkich odwiedzających <3333



W Wielkanocny poranek,
gdy po stole pokula się pisanka,
przebiegnie maślany baranek,
pojawi się bukszpanu wianek...
pomyśl o osobie, która Cie kocha, o Tobie pamięta,
i choć w odległych stronach spędza święta,
życzy Tobie świąt zdrowych i totalnie odlotowych.

Zająca bogatego, poniedziałku w wodę obfitego,
ubrania do suchej nitki przemoczonego,
a na co dzień spełnienia marzeń,
samych niezapomnianych wrażeń,
słonecznych dni i uśmiechu od ucha do ucha.



piątek, 29 marca 2013

Paulina cz. 24


Oto kolejna część. Może trochę nudna ale trudno. Przepraszam że tak długo nie dodawałam ale brak czasu. Proszę o komentarze. Bo wydaje mi się że to nie ma sensu pisać dalej. Ilość komentarzy decyduje o tym czy dodam kolejną. 


Gdy zapukaliśmy do drzwi za pierwszym razem nikt nam nie otwarł. Trochę się zdziwiłam, więc  zadzwoniłam na dzwonek. Dopiero teraz otworzyła mi Weronika. Miała na sobie to: .( za duża bluza w dodatku męska) Była zdziwiona na widok mój i Tomka.
- Co wy tu robicie?
- Eee gdzie masz telefon?
- Noo... Wiesz ... wyciszony mam .
- Pewnie, jak by inaczej. Jak byś miała głos włączony to byś wiedziała że dziś wychodzę.
- ojjoj Przepraszam, Paulina.
- Ok, możemy wejść do środka ?
- Tak pewnie tylko wiesz ...
- Tylko co ?
- Nie jestem sama ...
- A z kim ?
- Noo, Kamil ze mnę jest.
- A tak to mówi twój stój. To my może nie przeszkadzamy ..
- Nie no wchodźcie już robię herbatę.
Weszliśmy do domu, usiedliśmy w salonie, zaraz przyszedł Kamil; przywitał się ze mną całusem w policzek. Przyjaciółka zaparzyła nam herbatę, podała coś słodkiego i zaczęliśmy gadać.
- Tęskniłam za wami
- My za tb też wariatko
- A co z Magdą?
- Wiesz co nie myślę o tym. Nie wie że dziś wychodzę więc wiecie.
Nagle zadzwonił do mnie telefon. To był on. Musiałam odebrać bo miałby podejrzenia że coś jest nie tak. Wyszłam do kuchni i odebrałam.
- Cześć
- Hej. Co tam czemu się nie odzywałaś?
- Wiesz, nie miałam czasu ... dużo nauki i wgl.
- Ok, rozumiem a spotkamy się?
- ... No wiesz nie wiem.
- Nie daj się prosić.
- Jak będę miała czas to zadzwonię.
- Ale i tak wiem że nie zadzwonisz. To może jutro ?
- Rafał nie wiem to nie jest takie proste.
- Ale Paulinka to jest proste, nie daj się prosić ; tym bardziej mnie.
- Ok, jutro o 15:00 w parku koło pomnika. Muszę kończyć papa.
Gdy usłyszałam " Paulinka" nogi mi się ugięły. Przypomniałam sobie wszystkie tamte chwile. Tylko on tak do mnie mówił. Boje się że zacznę coś do niego czuć. Przecież ja mam Tomka, nie mogę o tym myśleć. Muszę się ogarnąć. Weszłam do salonu i wcisnęłam kita że to koleżanka ze szpitala. Musiałam pogadać z Werką sam na sam. Zaproponowałam im czy nie moglibyśmy się napić bo nie umiałam tego przeżyć na trzeźwo. Przyjaciele powiedzieli tak, ale ja nie bo jestem chora itp. Nie rozumiem ich ale udało mi się ich przekonać, przynajmniej na jedno piwo. Razem z Wercią poszliśmy do ogrodu. Opowiedziałam jej o telefonie od Rafała, i powiedziałam że się z nim umówiłam. Ona nie wiedziała jeszcze jednego. W sumie to nikt o tym nie wiedział oprócz mnie i jego. Gdy byliśmy w czwartej klasie podstawówki byliśmy ze sobą.  Oczywiście to było nie oficjalnie, myśmy się spotykali po tajemnie. Trochę byliśmy jak para ale to nie było na poważnie. Byliśmy tak przez 3 lata potem, poznałam Tomka i wgl wszystko się zmieniło. Gdy mieliśmy iść do domu, przy wstawaniu zakręciło mi się w głowie, na szczęście ona tego nie widziała. Pewnie to po tym piwie, weszłam do środka powiedziałam Tomkowi że ja idę do domu i że jak chce to niech zostanie. On ubrał się i poszedł ze mną. Szliśmy w milczeniu pod domem zaczęliśmy się całować i przytulać. Wiedziałam że go kocham i że on jest najważniejszym chłopakiem w moim życiu. Ale co z Rafałem, nie mogę o tym myśleć, pożegnałam się z ukochanym i weszłam do domu. Rozebrałam się i poszłam do kuchni; zrobiłam sobie kanapki  gdy wchodziłam na górę ktoś mnie zawołał. To była mama, zaprosiła mnie do salonu a tam był tata i Zbyszek. Podbiegłam do taty i przytuliłam się, tak samo przywitałam się ze Zbyszkiem.
- Wyglądasz prześlicznie -powiedział brat.
Podziękowałam ( byłam ubrana w to: ) Posiedziałam trochę z rodziną i poszłam do siebie. Nie chciałam żeby wiedzieli że piłam bo mama by mnie z domu chyba wyrzuciła. Przebrałam się do pidżamy, weszłam na fb popisałam z ekipą, pogadałam z Kingą opowiedziałam jej o tym. Kinga też o tym wiedziała i bała się tak samo jak ja w dodatku mnie jeszcze uspokajała. Było mi strasznie niedobrze, obawiałam się najgorszego że będę wymiotować. Około godziny 23:50 położyłam się do łózka i od razu usnęłam .

środa, 20 marca 2013

Paulina cz. 23

Oto kolejna część. Kolejną dodam za niedługo. Przepraszam że taka krótka ale strasznie boli mnie brzuch. Proszę o komentarze i głosowanie na mojego bloga. Dziękuje :P


 Dzisiejszy dzień nie należał do najlepszych. Ale cieszyłam się, bo już jutro chyba wychodzę do domu. Po śniadaniu poplotkowałam trochę z Kinią przez skypa ,potem poszłam do koleżanek obok. Okazało się że Andżelika masz mieć przeszczep nerki to właśnie dziś, dlaczego ja o tym nie wiedziałam? . Dziewczyny powiedziały że nie chciały mnie martwić, bo sama jestem chora ale dla mnie to nie jest wytłumaczenie. Postanowiłam porozmawiać z lekarzem prowadzącym Andzi. Jeżeli przeszczep udałby się to i tak czeka ją długa rehabilitacja. Pan doktor powiedział że powinien on się udać w 75% . Byłam załamana, a co jeżeli on się nie uda? Nie umiałam sobie tego wytłumaczyć. Po obiedzie odwiedził mnie Tomasz, przyniósł mi słodycze, napoje, książkę, owoce i obiad od mamy bo ona dziś nie wpadnie bo nie może. Wypytywał się co u mnie i wgl, powiedziałam mu o nastolatce z sali obok, powiedziałam mu że ja też kiedyś będę mieć przeszczep ale do niego to nie docierało. Posiedział tak mniej więcej 2 godzinki a potem poszedł. A wracając do obiadu były krokiety i zupa ryżowa. Nie byłam głodna więc zjadłam tylko 2 krokiety. Na szczęście mój chłopak o mnie dba więc dostałam kotlet i ziemniaczki. A jeszcze dostałam fasolkę do bretońsku; była przepyszna. Po tym jak on poszedł trochę się zdrzemnęłam. Nadeszła ta godzina, poszłam się z nią pożegnać i życzyć powodzenia. Przez głowę przeleciały mi wszystkie myśli a myślałam tylko o tej operacji. Razem odprowadziłyśmy ją pod sale bo dalej nie mogłyśmy iść. Czekałyśmy wszystkie ze zniecierpliwieniem. Po trzech godzinach, z sali wyszła pani doktor i oznajmiła nam że wszystko się powiodło. Wszystkim pojawił się uśmiech na twarzy a pierwsze co zrobiłam to napisałam SMS do Tomka że wszystko się udało. Karo spytała czy możemy ja odwiedzić, niestety dopiero po jakieś godzinę i to nie na długo bo jest zmęczona. W tym czasie odwiedziły mnie jeszcze Magda i Weronika, ale nie razem ( na szczęście). Magdzie nic nie mówiłam że za parę dni wychodzę, powiedziałam tylko Werce. Widziałam szczęście na jej twarzy, a tak po za tym przyszła mnie przeprosić za tą głupotę co cię obraziła. Kamil jednak nie przyszedł z nią, bo jest chory i ma dużo zaległości. Minęła ponad godzina i poszłam odwiedzić Andzie. Miałam łzy w oczach ale trzymałam się. Posiedziałam tam przez pół godziny i potem czytałam książkę " SAGA" ZMIERZCH PRZED ŚWITEM cz.2 . Nadeszła kolacja, dostałam kromkę chleba i masło, do tego szklankę herbaty. Na szczęście miałam do tego jajko, pomidora i ogórka. Więc trochę się najadłam, do tego mama dała mi jeszcze dwa dni temu bułki, których jeszcze nie zjadłam, więc teraz je wykorzystałam ;) . Po kolacji poszłam się kąpać i umyć włosy, pogadałam trochę z pielęgniarkami i czytałam jakieś tam pisemka. Dzisiejszy dzień rozpoczął się jak idealny sen, wstałam zjadłam śniadanie i czekałam na wizytę lekarską. W końcu miałam dziś wychodzić, znaczy miałam taką nadzieje. Przyszła pani doktor z innymi lekarzami no i wszystko było w porządku. Gdy usłyszałam słowa że wychodzę byłam najszczęśliwszą dziewczyną na świecie, ale za tydzień musiałam odebrać wyniki. Napisałam do chłopaka, werki i mamy że wychodzę; mama odpisała że już jest w drodze a Tomek że za godzinę po mnie będzie. Wercia nic nie odpisała, na pewno miała wyciszony telefon, jak to ona. Byłam spakowana, trochę było mi smutno że idę, ale obiecałam dziewczyną ze będę je odwiedzać. Pożegnałam się z panią doktor, z dziewczynami i wgl. . Jak schodziłam postanowiłam przejść przez oddział dziecięcy, gdy widziałam te wszystkie dzieci było mi ich tak żal :'( . Serce mnie bolało że takie malutkie dzieci są chorzy na tak poważną chorobę. Łzy same spływały mi po policzku. Na dole, przed szpitalem czekaliśmy na mojego chłopaka. Po 10 min. był, więc poszliśmy do samochodu i ruszyliśmy w drogę.  Po jakimś czasie byliśmy pod domem. Postanowiłam przejść się z Tomkiem do Werki, nie miałam daleko do niej a dobry spacer dobrze mi zrobi. Po 3 minutach dotarliśmy na miejsce a ja zapukałam do drzwi. Otwarła mi Werka i była zaskoczona moim widokiem. Wiedziałam że nie odczytała mojego SMS. Zaprosiła nas do środka, ale jak się okazało nie była ona sama tylko z Kamilem. Wypiliśmy herbatę, pogadałyśmy i razem z Tomkiem poszliśmy do domu.

czwartek, 21 lutego 2013

POWIADOMIENIE

Cześć. Chciałabym wszystkich przeprosić ale muszę zawiesić blog na kilka tygodni. Nie wiem dokładnie na ile ale tak mniej więcej do 2 miesięcy. Nie mam na razie weny. Nie mam czasu, od poniedziałku zacznie się szkoła. Muszę się uczyć, jak będę mieć trochę czasu to zacznę pisać. Napiszę kilka części, i w tery zacznę dodawać. W dodatku pisze drugie bloga na temat nowego serialu pt " Szpital" i tam muszę dodawać dziennie jeden post. Jeszcze raz przepraszam wszystkich odwiedzających i czytających. Nie miejcie do mnie pretensji, proszę o wyrozumiałość.

sobota, 16 lutego 2013

Paulina cz. 22


Przepraszam wszystkich że takie krótkie ale nie miałam weny mam dużo pracy i mało czasu. Wiem obiecałam że nad robię ale po prostu nie wyrabiam. We wtorek lub środę postaram się dodać kolejny ale nie obiecuję :D
Pozdrawiam wszystkich i zachęcam do głosowania i komentowania. <333

Tego dnia obudził mnie telefon od Rafała. Byłam zaskoczona że on do mnie dzwoni. Odebrałam, bo nie miałam innego wyjścia.
- Co robisz?
- Leżę a co?
- Obudziłem Cię?
- No, trochę bo jeszcze spałam .
- Aha, to przepraszam a wyspałaś się?
- Nie. 
- A co robiłaś jak nie dzwoniłem? Czemu się nie odezwałaś?
- Sorki Rafał, ale nie czuję się najlepiej. A nie odzywałam się bo ... bo nie miałam czasu - wymyśliłam szybko. Nie chciałam by się o mnie martwił. 
- A ok, odezwę się później. Pa
- No pa .
Jak spojrzałam na zegarek na telefonie wskazywał on godzinie 7:23, miałam jeszcze trochę czasu do śniadanie, pacjentki obok już nie spały więc poszłam pogadać. Posiedziałam tam do śniadania,  nie zjadłam go za dużo bo bolał mnie brzuch.  Potem odwiedziła mnie Weronika z Kamilem. Trochę się z nią posprzeczałam, bo powiedziałam jej oMagdzie i ona była o to wściekła. Nie rozumiem jak ona mogła się tak oburzyć o takie pierdoły. Można powiedzieć że z nią nie gadam, ja jej nie przeproszę bo nie mam za co. Poprosiłam panią pielęgniarkę czy mogłabym dostać coś na ból brzuch; dostałam kroplę żołądkowe. Chwilę poleżałam co do mnie nie podobne, gdy nagle do sali wszedł Rafał.
- Skąd wiesz o tym że tu jestem?
- Paula popytałem twoim znajomych bo nie było cię w szkole.
- A jak mnie nie ma 2 dni w szkole to już afera?
- Nie po prostu martwię się o ciebie.
- NIECH NIKT SIĘ O MNIE NIE MARTWI DAJCIE WY MI WSZYSCY ŚWIĘTY SPOKÓJ!
- Coś się stało- zapytał - zdziwiony
- Nie ale mam dziś zły humor i nie mam ochoty z nikim gadać.
- Ok, jeszcze tu wrócę żebyś nie myślał że to koniec.
Po jego wyjściu poszłam obok do sali. Karolina właśnie czytała Zmierzch jak się okazało też go uwielbia i ma wszystkie części, poprosiłam ją czy by mi pożyczyła, bo ja już skończyłam czytać, Ona oczywiście się zgodziła. Mieliśmy wspólne tematy. Aktualnie czytam cz.4  SAGA " ZMIERZCH" : PRZED ŚWITEM cz.1 . Tu nie ma co robić, same nudy a zwłaszcza dzisiejszy dzień po prostu do dupy. Na korytarzu spotkałam dziś lekarza i z nim rozmawiałam, powinnam wyjść za dwa  góra trzy dni jeżeli nic się nie stanie a wyniki będą takie jak teraz. Mama była dziś przed obiadem. Przywiozła mi jakieś gazety do czytania i wgl, byłam w nieco lepszym na stroju.  Powiedziałam jej to co przekazał mi lekarz była zachwycona. Ja też się cieszyłam, bo już tu nie wytrzymywałam, od razu napisałam eska do mojego chłopaka i przyjaciół. Tomasz przyszedł do szpitala w trakcie obiadu i dopilnował mnie bym go zjadła; był szpinak a na drugie danie pierogi ruskie.Siedział on u mnie do 18:00 potem poszedł do domu. W trakcie jego wizyty opowiedziałam mu co się dziś działo bo widział że jestem nie w sosie. Po jego wyjściu weszłam trochę na fb, tt, gg i skypa. Po kolacji poszłam pod prysznic a wieczorem czytałam książkę, żeby oddać Karolinie bo ona już jutro wychodzi. Spać poszłam dopiero po 23:00.

wtorek, 12 lutego 2013

Paulina cz. 21


Sorki że tak późno dodaje, ale jestem trochę przeziębiona i nie mam jakoś weny. :'( Muszę się teraz uczyć; wiem są ferie ale na po feriach mamy mapę polityczną świata więc wiecie o co chodzi.  Postaram się dodawać częściej. :P Proszę o komentarze i głosowanie. Mam do was taka prośbę, bo mam taki pomysł żeby ten blog pokazać pani z j. polskiego. Nie wiem co mam z tym zrobić proszę o doradzenie. Będę bardzo wdzięczna. :) Zastanawiam się nad tym czy by nie wydać tego jako książki. Wiem to trochę śmieszne. Ale jak to ja zawsze muszę mieć głupie pomysły. :D 



Wstałam już o 5:40, nie byłam zmęczona. Zrobiłam sobie kanapki, poszłam do pielęgniarek czy mogę sobie zagotować wodę na kawę rozpuszczalną. Uzyskałam odpowiedź potwierdzającą, więc zaparzyłam herbatę i zaczęła czytać książkę pt. "Księżyc w nowiu" czyli drugą część zmierzchu; była to jedna z moich ulubionych książek. Nudziło mi się około 8:00 dostałam telefon od Tomka. Powiedział że odwiedzi mnie dziś po szkole. Była szczęśliwa. Mama przyjechała do mnie o 10:00 z Mateuszem, przywiozła mi jakieś ciuchy, słodycze, soczki itp, itd. Posiedziała ze mną chwilę a potem pojechała, bo Mati był marudny. Ja postanowiłam przejść do dziewczyn obok; były one mniej więcej w moim wieku. Zaczęłyśmy gadać o chłopakach i dziewczyny mi zazdroszczą. Trochę mnie to śmieszyło no ale cóż. W sali są 4 dziewczyny. Karolina i Andżelika w moim wieku, Julka o rok starsza a Klaudia o rok młodsza ode mnie i reszty. Potem rozpoczęłyśmy rozmowę o chorobie, kto na co jest chory. Ja powiedziałam pierwsza na co choruje. Klaudia też choruje na białaczkę ale ostrą limfatyczną czyli ma niedokrwistość. Choruje na nią od drugiego roku życia. Julka choruje na chłoniaka czyli raka który występuje w węzłach chłonnych przynajmniej u niej. Andzia ma nowotwór nerek niestety jest on złośliwy ;( . Karo chorowała na to co ja. W sumie to wszystkie mieliśmy wspólny język. Wiemy co to choroba. Z Tomkiem też idzie się dogadać ale to zupełnie coś innego, po prostu te dziewczyny wiedzą że to trudne ale nie wolno się poddawać. Odwiedziła mnie dziś Natalia, skojarzyłam że powiedziała jej to Magda, niestety nie trafiłam w setno. Informacje o mnie uzyskała od Tomka i mojej mamy mogłam się tego spodziewać po nich. Pogadałam trochę z Natalią, poszliśmy razem po kakao. Natalia nie była dziś w szkole bo jej się nie chciało iść dlatego mnie odwiedziła o 13:00 . Godzinę później był obiad, nie jadłam bo była zupa pomidorowa której nie jadam. Nie było co tam robić same nudy, bardzo chciałam wrócić do domu, do szkoły i normalnego życia. Tomek był u mnie po 15:00. Przyniósł mi rosół swojej mamy, soczki i koleją książkę o którą go prosiłam bo tamtą skończyłam czytać. Posiedział ze mną godzinkę a potem musiał lecieć bo ma zadanie a jutro mają sprawdzian z biologii. Rosół jego mamy był przepyszny. Mama już dziś nie dała rady mnie odwiedzić ale miałam jeszcze jednego gościa. Była nim Magda, miałam nawet dziś dobry humor; wróciliśmy do rozmowy z niedzieli.
- Gdy dowiedziałam się że jesteś na coś chora, coś się we mnie zmieniło. 
- Co?
- Zrozumiałam że ...
- Że co? Przecież człowiek nie zmienia się z dnia na dzień. 
- Wiem to ale będę próbowała wszystko naprawić. Bo wtedy zrozumiałam że ... mam pieniądze ale zdrowia nie idzie kupić, a kasa nie jest mi potrzebna do szczęścia. Mam ją ale co będzie wtedy gdy jej zabraknie. Byłam samolubna, chwaliłam się wszystkim ale zmienię to. 
- Magda mam taką nadzieję. 
- Paulina ale to wszystko dzięki tobie. Na samym początku chciałabym Cię przeprosić za wszystko.
- Spoko, wiesz tak od razu tego wszystkiego nie da się zapomnieć ale będę próbowała. 
- Ok, ja lecę, trzymaj się Paula 
- Papa mam nadzieje Mag. 
Trochę mnie to zdziwiło. Te zachowanie Magdy, trudno zobaczymy później. Ciekawe o z tego wyniknie. Z nudów zaczęła czytać trzecią część pt: " Zaćmienie" .  Przeczytałam ją zaledwie w 2,5 godziny. Między tym zrobiłam sobie przerwę na kolację która była o 19:00. Zjadłam posiłek dokończyłam książkę i poszłam się wykąpać i umyć włosy. Wyszłam z łazienki po 22 zrobiłam sobie herbatę, włączyłam laptopa i postanowiłam pogadać trochę z Kinią. Dostałam sms od Werci że jutro mnie odwiedzi z Kamilem. Oczywiście opowiedziałam przyjaciółce o tym wszystkim co się wydarzyło; gadałyśmy chyba do 1 w nocy. Oczywiście musiałam być ciszej bo wiadomo. Rozłączyłam się, wyłączyłam i miałam zamiar schować laptopa. Wstałam z łóżka z upadłam na ziemie, na szczęście bez komputera. Jakoś się pozbierałam choć miałam z tym problem bo zaczęły mnie strasznie boleć nerki. Jakimś cudem doszłam do pielęgniarek i powiedziałam że nie umiem wytrzymać z bólu. Pani pielęgniarka zaprowadziła mnie do pokoju i zawołała panią doktor. Ona zbadała mnie i powiedziała:
- Paulina na dzień dzisiejszy nie wiem nic, ale na razie możesz dostać coś przeciw bólowego a jutro zrobimy ci wszystkie badania. 
- Ok, a co dostanę ? Za ile to będzie działać bo to strasznie boli. 
- Dostaniesz zastrzyk domięśniowo a działać powinien za jakieś 5-10 min. 
- Tak długo to ja tu nie wytrzymam. 
- Oj wytrzymasz, dasz rade



- Basia. OLFEN 75 domięśniowo. Jak najszybciej. Jeżeli bóle by nie ustąpiły to zawołać mnie, nie podawać drugiej dawki pod żadnym pozorem.  
- Dobrze, pani doktor. 
Dostałam zastrzyk; chciało mi się po min spać ale ból ustąpił. Przebudziłam się około 4. Wstałam bo chciałam iść do łazienki, bolała mnie trochę głowa i miałam zawroty. Gdy wyszłam z łazienki poszłam do siostry, ona powiedziała że są to skutki uboczne zastrzyku i najlepiej gdy się teraz położę i spróbuję usnąć; tak postanowiłam zrobić.




niedziela, 10 lutego 2013

Paulina cz. 20

Część wszystkim odwiedzającym. To jest właśnie 20 część opowiadanie.
Serdecznie zapraszam do czytania. Proszę o komentowanie i branie udziału w ankiecie na temat mojego bloga.
To jest link do aska.
http://ask.fm/Kwiatuszek158




Miałam już odejść, gdy nagle zakręciło mi się w głowie i upadłam. Gdy się obudziłam byłam w pogotowiu. Miałam przypiętą kroplówkę; dźwignęłam się z noszy ale zrobiło mi się słabo i położyłam się dalej. Wokół mnie stali sanitariusze i Magda,
- Jak się czujesz ? - zapytał jeden z nich
- Strasznie boli mnie głowa ...
- Masz bardzo niskie ciśnienie
- Chorujesz na coś?
- Tak mam ... A mogłaby ona wyjść?
- Tak, oczywiście; panią poproszę o wyjście. 
Ona wyszła a ja powiedziałam że choruję na  białaczkę szpikową przewlekłą typy dorosłego.
- Od kiedy na nią chorujesz?
- Nie wiem, dowiedziałam się o niej w czwartek tydzień temu. 
- Zdarzały Ci się częściej takie omdlenia?
- Nie, ale kręciło mi się wcześniej w głowie i nie czułam się najlepiej. 
- Masz uczulenie na jakieś lekarstwa?
- Nie, wydaje mi się że nie. A jest tu może moja mama? 
- Nie twojej mamy nie ma, ale my będziemy musieli zabrać cię do szpitala.
- Jak to? ,  po co?. Przecież nic mi nie jest. Czuje się już lepiej. 
- Nie, musisz pojechać z nami do szpitala. Jesteś osłabiona, lekarz zdecyduje co dalej z tobą będzie. 
- No jak muszę, a mogę dostać coś przeciw bólowego?
- A co cię boli?
- Głowa
- Niestety, tu możesz tylko dostać zastrzyk, nic innego. 
-  Nie to tyle wytrzymam. Czy chcesz żeby ktoś z tobą jechał?
- Mi to jest obojętnie, mógłby pan zawołać Magdę?
- Tak już. 
Rozmowa z Magdą.
- Magda, jak chcesz to możesz iść do domu, mnie zabierają do szpitala. 
- Jak to? Co ci jest?
-Nie ważne, jak byś mogła to zadzwoń do mojej mamy i powiedz o wszystkim tylko powiedz żeby się nie denerowowała i że jestem w szpitalu. 
- Ok zadzwonię, mogę i tobą jechać albo z twoją mamą?
- Jak chcesz to możesz mi to obojętne. 
-Dobra my musimy jechać. Pani jedzie z nami ? - zapytał
- Ok to ja idę, papa trzymaj się .
Magda wysiadła z karetki, sanitariusz zamknął drzwi i kierowca ruszył. Ja próbowałam wstać ale nie potrafiłam, bo było mi źle. Siedział przy mnie jakiś lekarz, kazał mi leżeć. Gdy byliśmy w pół drogi do szpitala, strasznie zaczął boleć mnie brzuch. Powiedziałam o tym, bo nie umiałam wytrzymać z bólu. Dostałam zastrzyk i lekarz powiedział, że to powinno pomóc. Owszem, pomogło ale tylko na 5 min. Jeszcze się tak źle nie czułam. Nie chciałam odchodzić ze świata, nie chciałam iść do góry. Miałam ochotę napisać do Tomasza, ale nie umiałam znaleźć telefonu. Łzy miałam w oczach. Za nim dojechaliśmy do szpitala przypominałam sobie wszystkie chwile spędzone z moim chłopakiem i rodziną. Postanowiłam być silna i wytrwała. Nie mogłam dać po sobie poznać że jest mi z tym ciężko, przecież jestem przebojową dziewczyną. Gdy dotarliśmy na miejsce, zostałam przewieziona na izb przyjęć. Tam, miałam robione wszystkie badanie, i niestety musiałam zostać dłużej. Sanitariusze pomogli mnie przewieść na sale. Była ona pusta, na szczęście obok były dziewczyny w moim wieku. Około godziny 20:30 mama była już na miejscu. Ordynatora już nie było ale, mama przez chwile rozmawiała z pielęgniarkami. Potem przyszła do mnie na salę. Pierwsze słowa jakie wypowiedziałam to były " Przepraszam", mama odpowiedziała mi że nie mam za co. Najwyraźniej jeszcze nie wiedziała co mi jest. Postanowiłam powiedzieć jej na co choruje. Po wysłuchaniu mojej historii mama była przerażona. Nie dopuszczała do siebie myśli że mógł bym odejść  stąd na zawsze. Taka jest kolej każdego człowieka; z prochu powstałeś, w proch się obrócisz. Nakłoniłam mamę, do przyjazdu do domu i odpoczynku. Gdy mama wyszła, w drzwiach stanęła Magda. Myślała że to jej wina. Przeprosiłam ją za to kiedy, kazałam jej wyjść z ambulansu, ale wytłumaczyłam jej że nikt o tym nie wie prócz Tomka i mojej mamy. Nie posiedziała jednak ona długo; powiedziała że mnie jutro odwiedzi. Usnęłam dopiero o 23:45. Nie wyspałam się, bo byłam przyzwyczajona do spania w swoim łóżku. Dopiero dziś odszukałam telefon i napisałam SMS do Tomka. Niestety nadaremnie, ponieważ on już wiedział co się stało od mojej mamy. Wstałam umyłam ręce, zęby itp. Mama już była o 6 u mnie przywieźć mi potrzebne rzeczy. Przebrałam się do swojej pidżamy, uczesałam włosy i położyłam się, czytając książkę. Około godziny 8:00 był obchód. Lekarz nie powiedział nic sensownego. Godzinie później było śniadanie; byłam nauczona jeść na śniadanie płatki, omlet czy coś innego a tu dostałam tylko kromkę chleba i masło; jeszcze w kostce którego nienawidziłam. Mama była u mnie o 10 z Tomkiem. Przyniosła mi porządne śniadanie. Przywitałam się z moim chłopakiem, całusem. Trochę porozmawialiśmy, dziś czułam się znacznie lepiej i nie rozumiałam po co mam tu leżeć i się nudzić. Tomek obiecał mi że będzie ze mną cały dzień. Chodziliśmy trochę po korytarzu, rozmawialiśmy z dziewczynami z innych sal. O 14 był obiad; był zupa jarzynowa a na drugie danie były ziemniaki kotlet i surówka z białej kapusty. Trochę zjadłam bo nie była głodna, oczywiście wszyscy mnie namawiali. Na okrągło mam kroplówki i wgl. W tym szpitalu nie ma co robić, same nudy. Tomek poszedł mi do sklepiku, na dół po jakieś picie. W drzwiach ukazała się postać Magdy, nie miałam ochoty z nią rozmawiać. Podeszła do łóżka. Przyniosła mi jakieś słodycze.
- Dzięki i nie trzeba było. 
- Ojj, trzeba ale lepiej powiedz jak się czujesz. 
- A lepiej, nadal mam robione badanie, same nudy tu. 
- Wystraszyłam się jak zemdlałaś. 
- Sorki że narobiłam Ci stracha i dzięki za uratowanie życia. 
- A na co ty chorujesz jak bym mogła spytać?
- Przepraszam ale nie mam ochoty o tym gadać. Wczoraj ci tłumaczyłam po części
- No ok, nie gniewam się, wiem o co chodzi. Sory ...
- Za co przepraszasz?
- No bo to wszystko przeze mnie. Gdybym nie prosiła o spotkanie to wszystko nie miało by miejsca. 
- Nie Mag o chorobie dowiedziałam się w zeszłym tygodniu. To nie twoja wina; mną się nie przejmuj, ja dam rade. Tylko nie gadaj nikomu co się stało i tak pewnie wszyscy będą wiedzieć, ale wiesz. Mam dość potem wszyscy będą się pytać, odwiedzać, a jak się dowiedzą na co choruje to będą mnie inaczej traktować. Ja tak nie chce żyć, jestem taka jak kiedyś szalona i zabawna ja. Mam jeszcze większego doła kiedy ludzie mówią żebym się nie poddawała itp; przecież o tym wiem. Nie jestem głupia a mnie ta gadka jeszcze bardziej dobija. 
- Spoko, rozumiem Cię <333
Do sali wszedł Tomasz z wodą mineralną truskawkową.
 - Co ty tu robisz Magda?- Zapytał
- Nic już się zbieram 
- Nie zostań jeszcze - poprosiłam Mag
- Nie gniewaj się ale wpadłam tylko na chwilę. 
- Ok, jeszcze raz dzięki za odwiedziny i uratowanie życia. 
- Spoko nie ma sprawy 
Magda przytuliła mnie na pożegnanie i wyszła z sali. Byłam bardzo zmęczona, jeszcze trochę pogadałam z Tomkiem i postanowiłam się położyć. Usnęłam, cały ten czas on był przy mnie. Przebudziłam się około 18:00, wiedziałam że w nocy nie będę mogła spać ale i tak nie było co robić. Mama pod wieczór przywiozła mi laptop. Tomek razem z moją mama zbierali się do domu przed 19:00. Podziękowałam im na wizytę, pocałowałam Tomka i odprowadziłam na dół. Wjechałam windom na drugie piętro, bo tam leżałam, właśnie pani wiozła kolację. Nie byłam zbyt głodna więc podziękowałam. Weszłam na facebooka, popisałam trochę z Natalią, Karoliną, Pawłem, Rafałem i Kubą. Potem weszłam na skypa pogadałam z Kinią, powiedziałam jej co się stało, bo wiedziała że coś nie gra, do tego doszedł jeszcze Rafał. Podałam tylko do 22:00 bo potem już nie mogłam. Byłam na gg na komórce, nie było nic ciekawego do roboty. Poszłam trochę do pielęgniarek pogadać, bo mi się nudziło. Poszłam kupić czekoladę do automatu; po wypiciu położyłam się i usnęłam.