niedziela, 28 września 2014

Paulina cz. 69


 Po niecałej godzinie byliśmy na miejscu, na szczęście nie było żadnej mszy, dlatego poszliśmy od razu do zakrystii. 
- Szczęść Boże 
- A Szczęść Boże Paulina. 
- Proszę Księdza chcieliśmy się pobrać. Jaki jest wolny termin. 
- A na kiedy mniej więcej chcielibyście?
- Może na grudnia. 
- Niestety na grudnia wszystkie terminy są pozajmowane. A nie lepiej by wam było jak będzie cieplej?
- A jaki jest potem wolny termin?
- Ja bym proponował na 25 marca. 
- No, w sumie. 
- Co ty na to Marcin? - zwróciłam się do mojego chłopaka. 
- Tak to dobry pomysł. Nie będzie za zimno ani za ciepło. W sam raz :)
- To bierzemy ten termin. 
- A nauki przedmałżeńskie? One trwają dwa miesiące
- To może weźmiemy teraz. Październik listopad, będziemy mieli już to z głowy. 
- Jak najbardziej. To zapisać was?
- Tak i dziękujemy . 
- Szczęść Boże 
- Szczęść Boże. 
Pożegnaliśmy się, po drodze pojechaliśmy do sklepu, kupiliśmy kilka rzeczy i wróciliśmy do domu. Ja zajęłam się obiadem a Marcin szukał czegoś w internecie. Obiad dość sprawnie mi poszedł i już po 2 godzinach był gotowy. Potem narzeczony poszedł do pracy a ja zostałam w domu. Włączyłam TV i nic nie robiłam. Potem zaczęłam czytać książkę jednak długo jej nie poczytałam bo zadzwonił mój telefon. 
- Słucham ?
- ...
- A nic czytałam książkę. A ty nie masz dziś dyżuru?
- ...
 - To okej. Za 20 minut będę na miejscu. 
- ...
 - Do zobaczenia. 
Umówiłam się z Lenką na spotkanie w kawiarni tej co zawsze. Przebrałam się i wyszłam z domu. Spacerkiem szłam około 10 minut, gdy byłam już na miejscu przyjaciółka już była i czekała na mnie. 
- Hej - przywitałam się
- O jesteś już. 
- Tak przepraszam za spóźnienie. 
- Nie spóźniłaś się ja po prostu byłam wcześniej. Zamówiłam dla nas kawę i lody. 
- Okej. 
- No to co to wczoraj było?
- Nic nie było, po prostu mało spałam. W dzień praktyki a potem miałam nockę w aptece. 
- Wiesz, że nie możesz się tak przemęczać. 
- Nie. Teraz od ciebie przez 20 minut będę słyszała wywód co robię źle. Dziś to słyszałam  od Marcina. Weź przynajmniej ty się nade mną ulituj. 
- Ja Ci nic nie będę mówiła. Ty wiesz co robisz źle. Po prostu wszyscy się o Ciebie martwią i tylko tyle. 
- Do kiedy masz wolne. 
- Do niedzieli. W poniedziałek idę już normalnie do pracy, wiesz, że ja nie wysiedzę długo w domu nic nie robiąc.
- A może wybierzemy się kiedyś na jakąś imprezę. 
- No czemu nie, bardzo dobry pomysł. muszę się wyszaleć przed ślubem. 
- A macie już datę. 
- Tak dziś byliśmy u księdza i wybraliśmy 25 marzec. 
- No to fajnie. 
- No a teraz już zaliczymy nauki przedmałżeńskie. 
- Współczuje wam. 
- Już mam tego dość. No ale nie mamy wyjścia. 
Po 2 godzinach plotkowanie pożegnaliśmy się i każdy poszedł w swoją stronę. Wróciłam do domu, Marcina jeszcze nie było, dlatego wzięłam kluczyki i poszłam pojeździć po mieść motocyklem. Pojechałam tam gdzie zwykle czyli na tor wyścigowy. W tygodniu zazwyczaj nie było dużo osób dlatego mogła dać z siebie wszystko. Potem przyszło kilku chłopaków, trochę a nimi pogadałam i jeździłam dalej. Gdy spojrzałam na telefon miałam 6 nieodebranych połączeń od narzeczonego. Szybko do niego oddzwoniłam jednak ten nie odbierał. Pojechałam do domu, myśląc, że coś się stało. Jednak okazało się, że jestem przewrażliwiona. Mój przyszły maż siedział na kanapie i oglądał mecz. 
- Dzwoniłem do Ciebie.
- Wiem przepraszam ale nie słyszałam, jeździłam po torze. Potem ci oddzwoniłam i nagrałam się na sekretarkę. 
- Mam telefon rozładowany. 
- Okej, ja zrobię kolację. 
- Nie. Ty idź odpocznij a ja się tym zajmę. 
Wzięłam koszulkę nocną i poszłam się myć. Po pół godziny byłam gotowa, w sam raz na kolacje. Zjedliśmy razem a potem spać. Oboje byliśmy zmęczeni. 

sobota, 27 września 2014

Paulina cz. 68


To już czwarty dzień z rzędu. Na razie daje rade, czuje się słaba ale jeszcze nie jest tak źle. Właśnie przyszłam z praktyk, przebrałam się umyłam. Dziś nawet nic nie jadłam, ale szczególnie nie byłam głodna. Mój narzeczony zawiózł mnie do szpitala. Przywitałam się z dr. Dominiką i usiadłam na kozetce. 
- Paulina wszytko okej. Blada jesteś
- Tak, w porządku. 
Napiłam się łyka czekolady i zawołałam pierwszą pacjentkę. Potem 3 porody, dwa planowe i jeden nie. Pod koniec dnia przywieźli nam kobietę w 8 miesiącu po wypadku. Niestety kobiety nie udało się uratować, ponieważ nastąpił zgon. Dziecko jest wcześniakiem, leży w inkubatorze ale jest silne. Ojciec jest załamany, prawie cały czas płacze. Jutro ma przyjść do niego psycholog. Dużo ludzi nie radzi sobie ze śmiercią swoich najbliższych, jest to dla nich niemożliwe - życie bez ukochanej osoby.
Było już po 18, wzięłam swoją torbę pożegnałam się z Dominiką i poszłam do domu. Przez cały dzień nic nie jadłam, ale nie chciało mi się w ogóle jeść, dlatego tylko do pracy wzięłam kanapkę. Wzięłam tabletki te co zwykle wypiłam do końca herbatę i poszłam do pracy. Ledwo trzymałam się na nogach. Strasznie bolała mnie głowa i kręciło mi się w głowie. Weszłam do apteki, zrobiło mi się duszno. Ale nie zwróciłam na to uwagi. 
- Hej Paula, okej?
- Tak a czemu pytasz?
- Bo blada jesteś. 
- Nie wydaje ci się. 
Rozebrałam się i usiadłam na kanapie. Cały czas ziewałam. Na zegarze dochodziła dopiero 3. Wstałam i upadłam. Po prostu zemdlałam, koleżanki z pracy szybko wezwały karetkę. Obudziłam się, stały nade mną Lenka z Agatą. Miałam już wkłucie i kroplówkę. 
- Hej, słyszysz mnie?
- Tak, co się stało. 
- zemdlałaś 
- Lenka daj mi pić. 
- Chodź, usiądź na sofie będzie ci wygodnie. 
Przyjaciółka pomogła mi wstać, podała mi pić. 
- Paula co się dzieję
- Nic to z przemęczenia. 
- Z tego co słyszałam do rana byłaś blada. Jadłaś coś?
- Emmm no. Nic 
- No i już wiemy co Ci jest. Zabieramy do szpitala. 
- Nie, ja do domu idę. 
- Paulina nie bądź głupia. 
- Ja idę do domu, wezmę wolne wyśpię się i wszystko będzie okej. Daj mi kartkę, że odmawiam przyjazdu ja to podpisze i lecę do domu.
- Nie, jedziesz z nami. Zrobimy podstawowe badania.
- Lena nie jadę. Nic mi nie jest. Po prostu od poniedziałku mało śpię i mało jem.
- Ale powiedz mi czemu?
- Bo nie mam czasu. Jak się spotkamy to ci powiem. :)
- Ale obiecaj, że zrobisz badania.
- Jejku miałam niedawno badania
- Niedawno to znaczy kiedy.
- Nie pamiętam. Może miesiąc temu.
- Dobra. Jak się spotkamy to mi opowiesz. Trzymam Cię za słowo.
Posłała mi uśmiech, pożegnaliśmy się a ja podpisałam papier, że odmawiam przewiezienia do szpitala. Koleżanka zadzwoniła do Marcina, żeby po mnie przyjechał, ja nie byłam w stanie. Mój ukochany przyjechał po mnie bardzo szybko. W domu nic nie rozmawialiśmy, ja poszłam się wykąpać, zjadłam kanapki i pomaszerowałam do łóżka, nawet nie wiem kiedy usnęłam. Wstałam o 11:00 i zaczęłam szybko ubierać się do pracy.
- Gdzie ty się ubierasz?
- Do pracy, zaspałam.
- Nie, idź się połóż. Ty masz odpoczywać a nie do pracy. Dzwoniłem do szpitala i powiedziałam, że jesteś chora i do końca tygodnia nie będzie Cię w pracy.
 - Ale ja już ostatnio miałam wolne.
- Nie dyskutuj ze mną. Idź się jeszcze połóż a ja przyniosę Ci śniadanie.
- Ale Marcin.
- Chodź siadaj. Paulina, wiesz, że musisz o siebie dbać. Jesteś chora to nie są przelewki. Nie jesteś małą dziewczynką. Jesteś lekarzem.
- Wiem, ale Marcin ja nie potrafię siedzieć w domu bezczynnie.
- Mam pomysł. Może w końcu ustalimy datę ślubu?
- No dobry pomysł. To ja się idę do końca ubrać, pościelić łóżko i będzie myśleć okej?
- Ja zrobię śniadanie i herbatę.
Ubrałam się, spięłam włosy w kok i pościeliłam łóżko. U kuchni pomogłam mojemu przyszłemu mężowi zrobić śniadanie. Po śniadaniu zastanawialiśmy się nad terminem naszego ślubu.
- To może 20 grudnia?
- A nie lepiej później? Może 15 stycznia?
- A nie lepiej już przed świętami?
- To chodź do Kościoła, zobaczymy wolne terminy.
Narzuciłam na siebie kurtkę i pojechaliśmy. Trochę długą trasę mieliśmy do Kościoła ale to nie był problem.

piątek, 19 września 2014

Paulina cz. 67

W pracy nic się nie działo. No to w sumie nic nowego. Mało klientów, dużo czasu dla siebie, trochę się zdrzemnęłam na kanapie. Poznałam Basie i Martynę razem miałyśmy dyżur. Czas strasznie się dłużył a ja padałam na twarz. Byłam wykończona, i do tego jeszcze miałam na praktyki na 9:00. Gdy spojrzałam na zegar była już 6:30, zrobiłam sobie herbaty z cukrem i usiadłam na kanapie. Wypiłam napój i napisałam do Marcina. Napisałam mu, że już wychodzę z pracy i idę do domu. Pożegnałam się z dziewczynami i poszłam w stronę domu. Na miejscu byłam już o 7:15, szybko poszłam pod prysznic, odświeżyłam się spięłam włosy, przebrałam się i poszłam do kuchni. Mój ukochany siedział już przy stole i jadł kanapki. Ja też nie musiałam nic dla siebie szykować, bo miałam gotowe. Zjadłam szybko, porozmawiałam trochę z narzeczonym i zaczęłam szybko szukać kluczy. Przeszukałam całą torbę i okazało się, że mam je w kieszeni kurtki. Zgarnęłam kask z szafki obok drzwi, pocałowałam narzeczonego i poszłam do garażu po motocykl. Odpaliłam go i ruszyłam do szpitala, na szczęście się nie spóźniłam i zdążyłam na ostatnią minute. Właśnie rozpoczynała się odprawa, założyłam kitel i poszłam na swój oddział. Przywitałam, się z Panią doktor i poszłam do wczorajszej pacjentki - Moniki
- Hej, jak się dziś czujesz?
- Dzień dobry, już dobrze. Jeszcze trochę mnie boli. Ale jest dobrze.
 - To się ciesze. A coś jeszcze boli cię. Czy tylko brzuch?
- Głowa trochę.
- A mówiłaś komuś.
- Nie myślałam, że samo przejdzie.
- Oj, Monika jak będzie się coś działo nawet ból głowy to mów, musimy sprawdzić wszystkie rzeczy.
- Ok, będę pamiętać. :)
Wyszłam z sali i skierowałam się z stronę gabinetu Pani Dominiki. Powiedziałam jej o bólu głowy Moniki. Następnie lekarka ją zbadała i zleciła TK.
Przez cały dzień zdążyłam wypić kilka kaw. Właśnie robiłam następną.
- A ty którą kawę pijesz? Nie za dużo?
- A nie wiem nie liczę chyba 5 już.
- A wiesz, że to nic Ci nie pomoże. Do tych wszystkich tabletek.
- Ale muszę się obudzić. A to pomaga.
- Tak na godzinę. Odłóż to.
- Ale Pani doktor.
- Nie Paulina. Nie pozwolę ci się faszerować kofeiną. Trzeba było spać w nocy.
- Idź do pacjentki.
Wyszłam i nic nie powiedziałam. Oczy to mi się same zamykały. Na szczęście została mi jeszcze niecała godzina. Dyżur szybko minął, mało pacjentów i nic ciekawego. Zastanawiałam się nad zrobieniem badań, żeby wiedzieć, że jestem zdrowa. Ale jakoś odgoniłam tę myśl od siebie i poszłam na chwilę do gabinetu.
Pokazałam wyniki Moniki Pani Dominice jednak tam nic nie było, może to od nerwów lub coś.
- Pani Doktor czy ja bym mogła już iść, bo narzeczony po mnie przyjechał.
- Dominika - podała mi rękę
- Paulina.
- Jasne idź.
Przebrałam się i skierowałam się z stronę wyjścia. Tam czekał na mnie Marcin, dałam mu buziaka założyłam kask i odjechaliśmy. Mój motocykl zostawiłam przed szpitalem, jutro go wezmę. Po przyjeździe do domu, przebrałam się i położyłam, głowa mi pękała. Nawet nie wiem kiedy usnęłam. Obudził mnie Marcin, było po 20. Szybko zwinęłam potrzebne rzeczy, ubrałam i narzeczony odwiózł mnie pod aptekę. I tak w kółko i to samo. Nic innego mnie co dzień nie czekało. Na dzień nie spałam nawet 5 godzin. Bo jak przychodziłam z praktyk to zasypiałam i wstałam po 20 więc mam 3 godziny no i pół godziny w aptece. Na cały dzień to jest mało, jak na mnie.

sobota, 30 sierpnia 2014

Paulina cz. 66

Wstałam z nastawieniem na wspaniały dzień, najpierw praktyki w szpitalu a potem nocna zmiana w aptece. Wreszcie własna praca, cieszyłam się ale to oznaczało, że będziemy mieli z Marcinem mniej czasu dla siebie. Jednak on z rana też mnie zaskoczył, bo postanowił jeździć karetką lub w helikopterze jako ratownik. Czyli jednak z tym czasem nie będzie tak źle, to było pierwsze co pomyślałam. Leżeliśmy jeszcze nago przytuleni do siebie. Nie chcieliśmy się od siebie odrywać, moglibyśmy tak leżeć całą wieczność. W końcu wstałam pierwsza bo pewnie gdyby nie ja to byśmy nie wstali. Otworzyłam szafę i z dobre 15 minut zastanawiałam się co na siebie włożyć. Wreszcie wybrałam i poszłam do łazienki, tam spięłam włosy w kok, ubrałam się i wyszłam. Usiadłam w kuchni przy stole, na którym leżało śniadanko, po chwili dołączył do mnie mój narzeczony. Zjedliśmy w ciszy, szybko poszłam jeszcze umyć zęby i razem wyszliśmy do pracy. Pani Madzia w rejestracji powiedziała mi, że mam się zgłosić dziś na oddział ginekologiczny. Tam przywitałam się z Panią Dominiką i wszystko zaczęła mi tłumaczyć. Na razie miałam wypełniać karty pacjentów i przypatrywać się badaniu. Pierwszy dzień  jak na razie zanosił się na trochę  nudy nic takiego ciekawego nie było. O 11 była zapisana pierwsza pacjentka w ciąży, przyszła na badanie kontrolne ze swoim mężem. Jak się okazało, wszystko okazało się okej, dziecko rozwijało się prawidłowo, nie było żadnych nieprawidłowości. Potem po kolei były 3 pacjentki, jedna z nich dowiedziała się, że jest w ciąży a reszta przyszła na badania kontrolne po operacji. Następnie mieliśmy 2 planowane porody w tym jeden z komplikacjami. Na szczęście Pani doktor wszystko opanowała. Później mieliśmy trochę czasu przed następną pacjentką to razem uzupełniałyśmy karty i gadałyśmy trochę. Pani Dominika była okej, szło z nią o wszystkim rozmawiać. Została nam ostatnie pół godziny dyżuru, bo potem ja szłam do domu a Pani Dominika miała zmianę. Właśnie przyszła ostatnia pacjentka na badania kontrolne, skarżyła się na bóle podbrzusza, usg nic nie wykazało. Pani ginekolog postanowiła zrobić badanie ginekologiczne i USG dopochwowe, no i miała nosa. Wynik badania wskazywał powiększone jajniki.
- A ten ból o którym Pani wspomniała jaki był?
- Bardzo silny, był on podczas miesiączki, często mdlałam, miałam gorączkę. 
- A robiła Pani jakieś badania?
- Nie myślałam, że przejdzie, ale to 4 miesiączka przy której tak bardzo boli. 
- Dobrze, zrobimy Pani badania i będzie wiedzieć. Jednak, jest coś co mnie niepokoi. 
- Coś jest nie tak? Mam raka?
- Spokojnie, tego nie wiem. Ma Pani powiększony prawy jajnik. Jutro zrobimy wycinek i zobaczymy. Ja teraz wszystko zlecę i zejdziemy na dół do pielęgniarki. 
-Dobrze, dziękuje. 
-Proszę się na zapas nie martwić. Na pewno wszystko będzie dobrze. 
Razem wyszliśmy z gabinetu z zaprowadziliśmy pacjentkę na dół, w między czasie poszliśmy do bufetu na kawę. Już wchodziliśmy po schody kiedy przy drzwiach do gabinetu zauważyliśmy nastolatkę, była skulona, trzymała się za brzuch, miała rozpuszczone włosy i nie widziałyśmy jej twarzy; od razu do niej podbiegliśmy.
- Hej, co Ci jest?
-Słyszysz mnie? Jak się nazywasz?
Dziewczyna nie odpowiadała, nadal się nie poruszyła. Było słychać, że płakała.
- Boli cię coś?
- Jesteśmy lekarzami, pomożemy Ci. Spójrz na nas. 
Wtedy powoli podniosła głowę i spojrzała na nas, była wycieńczona nie z braku wody ale z bólu, widać, że bolało ją od dawna. Była bardzo blada, miała małe oczy. Widać, że nie jest w stanie nic powiedzieć, jednak próbowaliśmy zawiązać z nią kontakt.
- Jak masz na imię? Boli Cię coś?
Już chciała coś powiedzieć, jednak skrzywiła się jeszcze bardziej z bólu i ścisnęła ręce bardziej brzucha. Widać było, że bardzo cierpiała.
- Choć do gabinetu pomożemy ci wstać. 
- Nie, nic mi się jest - odpowiedziała ledwo i cicho.
- Ale widać, że coś cię boli, my Ci pomożemy, daj sobie pomóc. Powiedz jak masz na imię?
- Monika - powiedziała prawie nie otwierając ust.
- Choć Monika, pójdziemy do gabinetu i tam Cię zbadamy. Damy Ci coś przeciwbólowego. Choć.
- Dasz radę sama wstać? - zapytałam
Pokiwała twierdząco głową, więc razem z Panią Dominiką złapałyśmy ją i zaprowadziliśmy do gabinetu, posadziłyśmy ją za kozetce. Ona od razu położyła i zgięła w pół, szybko zrobiliśmy jej wkłucie i podaliśmy leki, które powinny pomóc.
- Jak poczujesz się lepiej to powiedz wtedy na spokojnie porozmawiamy.
- Paulina zrób herbaty. - zwróciła się do mnie
 Po 20 minutach Monika mogła już trochę rozmawiać. Pani doktor usiadła obok niej.
- Już lepiej?
- Tak dziękuje.
- Dobra, a teraz co cię boli?
- Brzuch
- Od kiedy?
- Od 2 tygodni, ale jeszcze szło jakoś wytrzymać. A od 3 dni jestem cały czas na proszkach i nic nie pomaga.
- Czemu wcześniej nie przyszłaś? A mama?
- Z mamą nie rozmawiam, znaczy tak rozmawiamy ze sobą ale nie mamy dobrego kontaktu. Myślałam, że samo przejdzie.
- Oj Monika, a miesiączka jak?
- Regularna ale bardzo bolesna.
-Dobrze, weź ręce teraz Cię zbadam.
Po badaniu nastolatka została przewieziona na oddział a myśmy wreszcie poszły do domu.
W mieszkaniu byłam po 19, wykończona a przede mną był jeszcze nocny dyżur. Szybko wzięłam prysznic, zjadłam i przytuliłam się do narzeczonego. Posiedzieliśmy przez chwilę, poszłam szybko się przebrać i wyszłam do pracy.
-------------------------------------------------------------------------------->
Mam nadzieję, że wam się podoba. Gdzie idziecie do szkoły. Jak tam przygotowania? Gotowi?
/ Wasza K ;*

poniedziałek, 25 sierpnia 2014

Paulina cz. 65

Rano wstałam z ogromnym bólem głowy, pierwsze co zrobiłam to wzięłam zimny, orzeźwiający prysznic, który wcale nie pomógł. Ubrałam się w poszłam do kuchni zrobić sobie mocnej kawy, nie chciałam brać tabletek bo i tak już biorę ich w nadmiarze ze względu na białaczkę. Usiadłam przy stole i popijałam kawę. Marcina już nie było, bo o 10:00 miał rozprawę ale wcześniej chciał jeszcze uzgodnić wszystkie szczegóły i w ogóle. Wzięłam do ręki dzisiejszą prasę i zaczęłam szukać jakiejś pracy, niestety nic ciekawego nie znalazłam. Postanowiłam poszukać coś na laptopie, jedna oferta mnie zainteresowała jednak musiałabym tam dojeżdżać dwoma busami i tramwajem a to bez sensu, mogłabym jeździć na motocyklu co zajęłoby mi to mniej czasu, ale postanowiłam znaleźć coś innego. Znalazłam pracę w aptece niedaleko nas, co mnie ogromnie ucieszyło. Postanowiłam się tam przejść z zapytać o więcej szczegółów. Przebrałam się i ruszyłam w drogę, ale szłam piechotą bo nie warto byłoby jechać motocyklem. Na miejscu byłam po 10 minutach, weszłam do środka, na szczęście nie było kolejki.
- Dzień Dobry
- Dzień Dobry, co podać?
- Ja chciałam się zapytać o pracę, bo znalazłam ogłoszenie w internecie.
- Proszę chwilę poczekać, zawołam Panią kierownik.
***
-Dzień Dobry. Nazywam się Dominika Kuźnik jestem kierownikiem apteki.
- Dzień Dobry jestem Paulina Kartasz.
- Zapraszam na zaplecza.
***
- Ma Pani jakieś kwalifikacje, doświadczenie, pracowała już Pani kiedyś w aptece?
- Wie Pani co, to jest moja pierwsze praca bo na razie odbywam praktyki w szpitalu  na lekarza i ratownika. Mogłabym jedynie pracować w weekendy no i w nocy.
- Pani Paulino, że pilnie potrzebujemy pracownika to ma Pani tę pracę. A ma Pani jakieś dokumenty?
- Tak, mam proszę. - Wręczyłam pracodawczyni teczkę. - A bo jest jeszcze jedna sprawa o której powinna Pani wiedzieć, zanim zostanę przyjęta.
- O co chodzi? Była Pani karana?
- Nie nie, spokojnie. Chodzi o to że choruje na białaczkę. Ale nie jest źle.
- Myślę, że nie będzie Ci to przeszkadzać.
- To od kiedy mogę zacząć?
- Od jutra? Jak masz dyżur?
- No na 9 do 17 i tak mam przez cały tydzień. Mogę o 18 przyjść i być na noc.
- Nie to zrobimy tak. Przyjdziesz o 21 na noc. A potem pomyślimy.
- Dziękuję bardzo. Do widzenia
- Do widzenia
Wyszłam z apteki z uśmiechem na twarzy. Byłam szczęśliwa, teraz nie będę na utrzymaniu Marcina. Po drodze weszłam do budki z lodami i kupiłam dużego loda. W międzyczasie poszłam do sklepu, kupiłam wino i przyrządziłam kolacje.  Postanowiłam przyrządzić Ryż curry z kurczakiem i warzywami. Szybko przebrałam się w coś sexy i czekałam na Marcina. Mój ukochany wrócił dość późno, ale był zaskoczony i szczęśliwy.
- Ślicznie wyglądasz Kochanie .
- Dziękuję :*
- A jest jakaś okazja?
- Jest. Dostałam pracę.
- To wspaniale, ale przecież wiesz, że niepotrzebnie?
- Wiesz jakie mam zdanie na ten temat.
Wspólnie zjedliśmy kolację, a ten wieczór należał do nas.

piątek, 22 sierpnia 2014

ogłoszenie...

https://m.facebook.com/profile.php?id=115812425234260
Zapraszam do polubienia strony.
/wasza K ;*

niedziela, 10 sierpnia 2014

Ogłoszenie

Hej!, Cześć i Czołem!
Co tam u was? U mnie kiepsko, mam małe problemy osobiste i nie mam jak napisać kolejnych części, wychodzę rano i przychodzę wieczorem. Tam gdzie spędzam całe dnie to nie mam Wi-Fi, no bo raczej na basenie, w wesołym miasteczku lub na odpuście nie ma internetu dlatego nie mam jak napisać. Przepraszam Was. Potem może gdzieś pojadę na tydzień, dlatego jak wrócę to pod koniec sierpnia. Od września będę dodawała jeden raz na tydzień jak będę miała czas.
Przykro mi.
/Wasza K :*

piątek, 8 sierpnia 2014

Paulina cz. 64

Kilka dni później:
Dziś jest sobota -wczoraj był mój ostatni dzień na OIOM, cieszę się, jak patrze na tych wszystkich ludzie leżących tam to serce mi się kraja. Wczoraj miałam nocny dyżur nic takiego się nie działo, na całe szczęście. Już tak źle nie reaguję na śmierć wiem, że każdy musi  umrzeć, wcześniej też to wiedziałam, ale to była moje pierwsza śmierć, którą widziałam.
Zegar wskazywał 9:03 a ja dopiero wróciłam z dyżuru. Mój narzeczony jeszcze spał, przebrałam się i położyłam obok niego; usnęłam bardzo szybko, bo nie pamiętam nic, po za tym, że przytuliłam się do Marcina.
Z perspektywy Marcina:
Przebudziłem się o 5; Pauli jeszcze nie było, dlatego poszedłem dalej spać.
Poczułem, że moja narzeczona przytula się do mnie dlatego objąłem ją ramieniem i poszliśmy jeszcze spać. Obudziły mnie promienie słoneczne wpadające przez okno, spojrzałem na zegarek, który stał obok; była 11:30 dlatego po cichu wstałem, żeby nie obudzić dziewczyny, ubrałem się i poszedłem po bułki. Już po 15 minutach byłem z powrotem, zrobiłem szybko śniadanie i poczekałem aż księżniczka wstanie. Ja w między czasie zacząłem przeglądać swoje papiery z pracy. Razem z Darkiem próbowaliśmy znaleźć dowody na to, że nasz klient jest niewinny i nie pobił właściciela restauracji. Potem wykonałem kilka telefonów i umówiłem się na spotkanie na godzinę 15:00. Jakoś tak po dwunastej wstała Paulinka i zjadła śniadanie. Nie chciało nam się nic gotować, dlatego postanowiliśmy zamówić jakoś pizze. Już przed czternastą jedliśmy pizze z salami, serem, pieczarkami. Potem wyszedłem na spotkanie z klientem.
Z perspektywy Pauliny:
Marcin wyszedł a ja postanowiłam umówić się Lenką na spotkanie do kawiarni, w końcu dawno się nie widziałyśmy. Ubrałam się i wyszłam na spotkanie, do kawiarni miałam kawałeczek ale byłam przed czasem. Usiadłam przy stoliku, zamówiłam dwie kawy i czekałam na moją przyjaciółkę. Była punktualnie, jak to ona, usiadła i zaczęłyśmy rozmawiać, Plotkowałyśmy przez dobre dwie godziny.
 -A może wpadniesz dziś do nas?
- Nie no co ty. Dziś nie może jutro uda mi się wyrwać.
- Na pewno dasz radę. No tak dawno u nas nie byłaś.
- Wiem Paula ale wiesz, mam dużo pracy albo szpital albo karetka, do tego wszystkiego mój ojciec dostał udaru i leży w śpiączce.
- Czemu mi nie dałaś wcześniej znać?
- A jakoś tak nie było okazji.
- Dobra ja się zbieram bo potem z Marcinem mamy pojeździć na motocyklach.
- Okej ja mykam na dyżur bo na 17 mam zmianę z Adamem.
- A okej rozumiem
- No to pa.
Pocałowałam ją w policzek i rozstałyśmy się, gdy wróciłam już do domu mój narzeczony siedział na kanapie i wypisywał jakieś papierki na kolanie.
- Cześć myszko
- O skarbie wróciłaś.
Przywitałam się z nim całusem i usiadłam obok.
- To co jedziemy:- zapytał?
- Jasne, ja jestem gotowa.
Oboje się przebraliśmy w nasze stroje ze skóry i wyjechaliśmy w miasto. Potem przejeżdżaliśmy przez obrzeża miasta i natrafiliśmy na wypadek. Samochód uderzył w drzewo a kilka metrów dalej leżał motocykl. Niedaleko niego motocyklista a po drugiej stronie pasażer. W samochodzie był tylko mężczyzna nieprzytomny z ciętą raną głowy. Szybko wezwaliśmy dwie karetki. Stan kierowcy był stabilny, był wydolny krążeniowo i oddechowo, dlatego szybko pobiegliśmy w stronę rannych motocyklistów. Chłopak miał prawdopodobnie złamaną nogę i wstrząs mózgu jednak dziewczyna nie oddychała. Szybko zaczęliśmy resuscytację, jednak to nic nie dawało, do przyjazdu karetki na zmianę ją reanimowaliśmy. Musiałam zachować zimną krew, nie miałam innego wyjścia. Pogotowie przyjechało po 10 minutach. Kierowce zabrali do szpitala, chłopakowi założyli szynę kramera, opatrzyli głowę. Dziewczynę cały czas reanimowali. Po  kilku chwilach oddychała sama jednak oddech był płytki dlatego ratownicy musi ją zaintubować. Pierwsza karetka pojechała od razu druga natomiast po dłuższej chwili. Myśmy wrócili do domu. Trochę posiedzieliśmy razem i oglądaliśmy telewizję. Po kolei poszliśmy się myć i spać. Jutro cały dzień mam wolny, natomiast mój narzeczony idzie do pracy. Został mi tylko tydzień praktyk dlatego postanowiłam poszukać jakiejś dorywczej pracy. Zanim obronię doktorat to trochę czasu mienie a nie chciałam być cały czas na jego utrzymaniu.

----------------------------------------------------------------------------->
/Wasza K ;*


czwartek, 7 sierpnia 2014

Paulina cz. 63


 Siedziałam tam i nie mogłam się pozbierać, ten widok to wszystko, tego nie da się opisać. Dlaczego Bóg zabiera takie małe dzieci, które mają przed sobą przyszłość, niczym nie zawiniły? Nie mogłam się z tym pogodzić. Po chwili przyszedł do mnie lekarz dyżurny - Patryk. On też był z onkologiem, z tego co słyszałam przyjaciel dr. Dąbrowskiej. Usiadł koło mnie na ławce i objął mnie ramieniem. Ja dalej płakałam, nie mogłam przestać, to było okropne uczucie. 
- Paulina? ...
- Paulina posłuchaj mnie. Musisz być przyzwyczajona do takich sytuacji. Wiem, że to nie jest łatwe, ale w tym zawodzie nic nie jest łatwe a w szczególności śmierć, z którą mamy do czynienia na co dzień.
Nic nie odpowiadałam, powoli się uspokajałam. 
- Nigdy nie przyzwyczaję do tego widoku, to jest dla mnie nie pojęte. 
- Przyzwyczaisz. Z czasem nie będziesz tak reagowała. Uwierz w to. 
- Przepraszam 
- Nie masz za co przepraszać. Idź już do domu, nic tu po tobie... Tylko poczekaj, masz jeszcze jedną misje do wykonania. Powiesz rodzicom o śmierci Moniki. 
Popatrzyłam na niego wielkimi oczami i powiedziałam zaciągając się jeszcze od płaczu. 
- N... Nie nie zrobię tego. 
-  Nie masz wyjścia, uspokój się i na spokojnie. Oni już tu jadą powinni być lada chwila. 
- Nie ja tego nie zrobię. Przecież to nie możliwe. Nie dam rady. Co ja mam im powiedzieć? Przykro mi ale Państwa córka nie żyje?
- Dasz radę, musisz się przyzwyczaić na przyszłość. Będziesz takie wieści przekazywała. Nie powiesz komuś innemu, Asia powiedz rodzinie, że pacjent umarł. 
- Nie al..
- No właśnie, więc teraz ładnie wytrzesz łzy wstaniesz i powiesz. 
- A mogę najpierw zadzwonić do narzeczonego?
- Jasne 
Kilka minut później: 
- Marcin, możesz po mnie przyjechać. Bardzo Cię proszę. 
- Tak jasne a co się stało.  Płakałaś?
- Nie chce o tym gadać. 
Po jakimś czasie Paulina dalej nie uspokojona, trochę szlochająca siedziała na korytarzu. Zauważyła rodziców zmarłej Moniki. Chciała się odezwać, niestety nie miała odwagi. Niestety szybko się rola odwróciła. Zauważyła ją mama Moniki i zapytała gdzie jest córka. W pierwszej chwili Paulina nie wiedziała, co powiedzieć. Wstała i ze łzami w oczach powiedziała prawdę. 
- Przykro mi, alee .... Państwa córka zmarła dziś rano około godziny 10. Przykro mi bardzo. Wyrazy współczucia. Przepraszam, ale muszę już iść. 
Paulina odeszła kilka kroków i zaczęła płakać. Powiesiła kitel lekarki i poszła do samochodu Marcina. On stał przed i czekał i już na nią. Podbiegła do niego i wtuliła się tak mocno jak potrafiła. On zagarnął mnie w swoje ramiona, staliśmy my tak przez dłuższy czas. Potem pojechaliśmy do domu, w drodze powrotnej milczeliśmy, a ja patrzyłam w okno. Po niedługim czasie podjechaliśmy pod dom, Marcin zaparkował tam gdzie zawsze. Wysiadłam z samochodu i zakręciło mi się w głowie, narzeczony szybko to zauważył i podbiegł do mnie?
- Co Ci?
- Nic, po prostu z nadmiaru wrażeń zakręciło mi się w głowię. 
- Już ok?
- Tak w porządku. 
- Chodź.
Marcin zamknął auto i trzymając mnie za rękę poszliśmy w stronę budynku. Po wejściu do domu, pierwsze co zrobiłam to, poszłam do sypialni i położyłam się na łóżku. Leżałam na boku a po moim policzku spływały łzy, jedna po drugiej. Nie mogłam pogodzić się z tym, że ta dziewczynka umarła. Po chwili przyszedł do mnie Marcin.
- Kotku, co się dzieję?
- Nic, miałam trudny dzień w pracy. Nie chcę o tym rozmawiać. Powiem Ci ale później, daj mi trochę czasu. 
- Rozumiem. Wytrzyj łzy i chodź pomóż mi w obiedzie. Nie myśl o tym. 
- Daj mi trochę czasu. 
- Okej za 15 minut widzę cię w kuchni zrozumiano?!
- Tak. - Wymusiłam uśmiech, a chłopak znikł za drzwiami z pokoju. Wstałam i poszłam do łazienki, ogarnęłam się w miarę i poszłam do niego do kuchni. Obiad leżał już na stole; były pierogi i kompot jabłkowy. Po obiedzie poszłam się trochę zdrzemnąć, bolała mnie głowa od płaczu. Około 17 przebudziłam się, czułam się lepiej, postanowiłam wyjaśnić wszystko Marcinowi, to co się dziś działo. Weszłam do salonu, on siedział na kanapie i oglądał jakiś film, podeszłam do niego i położyłam się tak, że moja głowa była na jego kolanach. Zaczęłam wszystko mu powoli tłumaczyć, całą sytuację, która zaistniała w szpitalu. Mój narzeczony wiedział jak mnie pocieszy, dodał mi otuchy, tego było mi potrzeba. Od razu poprawił mi się humor. Potem Marcin zaprosił mnie na wieczorny spacer po mieście, zgodziłam się i tak nie miałam co robić. Wróciliśmy o 22 i od razu poszliśmy spać.
----------------------------------------------->
Jestem zaskoczona, że tak szybko rośnie liczba wyświetleń. Dziękuje, jestem pod ogromnym wrażeniem. Kocham Was :**
/ Wasza K ♥♥♥

środa, 6 sierpnia 2014

Paulina cz. 62

Z perspektywy Marcina:
Właśnie skończyłem dyżur, zegar wskazywał 4:30, uff dziś trochę wcześniej. Wsiadłem na motor i pojechałem prosto do domu. Po krótkiej jeździe byłem na miejscu, po cichu wszedłem do domu, tak żeby nie obudzić Paulinki. Na stole widniała karta: "Kochanie to dla ciebie kolacja :) Może bardziej śniadanie" a obok kanapki. Zgotowałem wodę i zrobiłem sobie mocną kawę na orzeźwienie, zjadłem śniadanie. Poszedłem do łazienki się ogarnąć i wziąć szybki prysznic. Po 15 minutach stałem normalnie na nogach, nocka była wymęczająca. Dochodziła 6:15 szybko zrobiłem śniadanie dla narzeczonej i poszedłem do sypialni. Moja ukochana spała słodko, rozwalona na całe łóżko, delikatnie do niej podszedłem. Usiadłem na skraju łóżka i pocałowałem ją w nosek, widocznie już nie spała tylko udawała bo chwyciła mnie za szyję i namiętnie pocałowała.
- A ty nie śpisz?
- Spałam, ale mnie obudziłeś.
- Przepraszam kochanie - zrobił minę zbitego psa.
- Już dobrze, sama się przebudziłam. A jak tam w pracy?
- Dobrze, razem z Damianem próbowaliśmy rozwiązać sprawę.
- I jak wam poszło?
- Nawet nie pytaj. Stoimy w martwym punkcie.
- To ty się prześlij a ja wstanę bo zaraz lece do pracy.
- A właśnie jak tam na praktykach?
- Właśnie przenieśli mnie na onkologie. Trudno jest, dziś mam dyżur na OIOM.
- Współczuje Ci Skabię, ale musisz dać rade.
- Wiem ale najbardziej dobijające są pytanie. Czy ja umrę?
- Poradzisz Sobie, wierze w Ciebie.
- Dobra, koniec gadania, ja się ubieram.
Z perspektywy Pauliny:
Wygrzebałam jakieś ubrania i poszłam do łazienki się ogarnąć. Po pół godziny byłam gotowa, szłam w kierunku kuchni, na stole zobaczyłam talerz ze śniadaniem a obok karteczkę, to dla Ciebie Myszko miłej pracy. Uśmiechnęłam się sama do siebie i zabrałam się do jedzenia, byłam bardzo głodna. Mój dyżur rozpoczynał się o 8, ale postanowiłam być trochę wcześniej, żeby porozmawiać z dr. Dąbrowską. Za oknem świeciło słoneczko, a termometr wskazywał 23°C dlatego postanowiłam zrobić sobie mały spacerek i na praktyki poszłam na piechotę. Drogą nie była długa, więc miałam trochę czasu na to by porozmawiać z Panią doktor. Weszłam do pokoju, ubrałam swój fartuch i poszłam na 3 piętro, tam znajdował się oddział na którym miałam teraz być. Od razu poszłam do jej gabinetu i trafiłam w sedno, siedziała tam i wypełniała jakieś papierki, chyba po nocnym dyżurze.
- Dzień Dobry
- A dzień doby Paulinko. Ale ty masz dyżur na 8:00 prawda?
- Tak, tylko że ja wcześniej chciałam z Panią porozmawiać. Dlatego przyszłam wcześniej mając nadzieję, że jeszcze tu Panią zastanę.
- A coś się dzieję?
- Nie, ze mną wszystko w porządku. Tylko chodzić o te dzieci.
- Usiądź, zrobię Ci herbaty i porozmawiamy.
***Po chwili***
- Więc o co chodzi?
- No bo, te wszystkie dzieci, co tam leżą, one są bezbronne, nic nie mogą zrobić a Bóg je tak pokarał. I do tego te pytania. Czy ja umrę?, Co ze mną będzie?
- Oj Paulina, musisz się do tego przyzwyczaić. Na początku, zawsze jest ciężko. Myślisz, że ja się do teraz z tym pogodziłam? Nie, to nie jest takie łatwe. Jeżeli jakieś dziecko umrze, to nie mogę się załamać, bo są jeszcze inne dzieci, ale zawsze chodzi człowiek zdołowany. Musisz być silna, jeżeli chcesz być lekarzem musisz być odporna psychicznie.
- Wiem, rozumiem. Ale co ja mam im odpowiedzieć na te pytania? jestem bezbronna. Przyzwyczaiłam się do tego bo już kiedyś byłam wolontariuszką na takim oddziale.
- Nie wiem co Ci mam odpowiedzieć, takie pytanie będą padać. Spróbuj im to jakoś wytłumaczyć. Wiesz z doświadczenia, że nie możesz ich zbyć odpowiedzią "tak" lub "nie"
- Wiem, staram się z nimi rozmawiać o śmierci, o życiu w niebie, o chorobie. One jeszcze wszystkiego nie rozumieją. Trudno mówić 5 czy 6-latką że są różne stadium choroby, zaawansowane i mniej zaawansowane. One tego nie rozumieją.
- I tu masz rację Paula. Masz doświadczenie, dziś i do końca tego tygodnia masz najgorszy dyżur, cały czas będziesz na OIOM. Myślę, że sobie poradzisz, jak by co to na mnie możesz liczyć. Podam Ci mój nr telefonu i jak by coś się działo, to zadzwoń.
- Dziękuje.
Wypiłam do końca herbatę, pożegnałam się i poszłam na swój oddział. Monika siedziała na łóżku z kroplówką w ręku i malowała coś w zeszycie.
- Hej, co malujesz?
- O dzień dobry! - odpowiedziała uśmiechnięta od ucha do ucha. - nie maluje. Piszę
- A co piszesz?
- Nic takiego list, do mojej przyjaciółki. A może pomogłaby mi Pani?
- Jasne, jak chcesz mogę Ci pomóc.
Po niedługim czasie wspólnie napisałyśmy list do Agaty. Potem poszłam do bufetu na kawę z Aśka, nie posiedziałyśmy długo, bo przybiegła po mnie pielęgniarka, że mam wracać na sale. Pobiegłam razem z nią, na OIOM byli już lekarze, którzy reanimowali Monikę. Weszłam tam i chciałam im pomóc, ale ...
byłam bezbronna, ręce mi się trzęsły, nogi się pode mną ugięły. Nie mogłam nic zrobić, a ona ....
ona leżała na tym łóżku taka bezbronna i te wszystkie rurki, aparatura. Nie mogłam na to patrzeć, ostatni obraz jaki stamtąd zapamiętałam to prosta linia a ekranie monitora i lekarza który sprawdzał godzinę. Wybiegłam z sali, biegłam przed siebie, sama nie wiedziałam gdzie. Wybiegłam przed szpital, usiadłam na ławce i ... rozpłakałam się.

-------------------------------------------------------------------->
Jejku Bardzoo ale to bardzo wam dziękuje. Zajrzałam sobie dziś na bloga i liczba wyświetleń mnie zaskoczyła. 4238 taka była liczba wyświetleń. Bardzo wam dziękuje Kocham wass
/ Wasza K :***