sobota, 2 sierpnia 2014

Paulina cz. 57

Dwa dni później wypisali mnie do domu. Na razie musiałam odpoczywać w domu ale od poniedziałku wracam na praktyki. Dziś był piątek, Marcin nie szedł do pracy więc oboje mogliśmy ten czas spędzić we dwoje.
Obudziłam się przytulona do mojego chłopaka, obserwowałam jego klatkę piersiową, która miarowo podnosiła się i opadała. Nie chciałam go jeszcze budzić a samej nie chciało mi się wstawać, dlatego przytuliłam się do niego jeszcze mocniej i usnęłam.
*** Z perspektywy Marcina **
Przebudziłem się o 9 i postanowiłem zrobić dla mojej księżniczki śniadanie do łóżka. Delikatnie wstałem, ubrałem się i poszedłem wziąć prysznic. Wyszedłem po bułki i zacząłem przyrządzać pyszne śniadanie.
Gdy wszystko było już gotowe zaniosłem tacę do sypialni. Paulinka spała jeszcze w najlepsze, nie chciałem jej budzić, dlatego tacę z jedzeniem położyłem na szafkę nocną obok. A ja przysiadłem obok Pauli i delikatnie ją pocałowałem. Ona tylko uśmiechnęła się i odwzajemniła to :).
- Przyniosłem Ci śniadanko. 
- Dziękuje Kochanie. Nie trzeba było. 
- Jedz bo wystygnie. 
Po zjedzeniu śniadania Paulina poszła wziąć kąpiel a ja pozmywać naczynia. Potem wykonałem telefon do mojego szefa i poprosiłem go o 2 dni wolnego; na szczęście się zgodził. Miałem dla Pauli małą niespodziankę dlatego musiałem wykonać jeszcze jedne telefon.
- Adaś? Hej mam do Ciebie sprawę. 
- ....
- Czy ten domek w górach jest nadal aktualny?
-...
- To super. Bo chciałbym tam zabrać Paulinę. 
- ....
- To za pół godziny mogę podjechać po kluczę?
- ...
- To na razie. 
W tym momencie do salony weszła dziewczyna.
- Z kim rozmawiałeś?
- Z Adamem. Muszę do niego na chwilę podjechać bo ma problem. Będę za godzinę. Pa. 

*** Z perspektywy Pauliny  ***
Dał mi buziaka  i już go nie było. Zaskoczona, niewnikająca w szczegóły poszłam do sypialni się ubrać. Wyciągnęłam przewiewną bluzkę, szorty i poszłam przygotować coś na obiad. Nie pamiętam kiedy ostatnio jedliśmy coś razem. Ja jadam w szpitalu, on w pracy lub na mieście, w drzwiach się mijamy; ja wchodzę on wychodzi lub na odwrót. Otworzyłam lodówkę i patrzyłam się w nią, nie wiedziałam co mam ugotować. Postanowiłam zrobić piersi z kurczaka i frytki, mało zdrowe ale dobre :)).
O 14 obiad był już gotowy a Marcina dalej nie było miał wrócić pół godziny temu, już miałam wybierać jego numer telefonu ale usłyszałam klucz w drzwiach, wiedziałam że to on.
- Już wróciłeś. Obiad gotowy.
- Dobrze. Mam dla ciebie niespodziankę. Jedziemy na weekend w góry?
- Ale przecież ty jutro idziesz do pracy
- Nie, dzwoniłem dziś do Marka i dał mi wolne.
- To super. Jasne że jedziemy.
- To zjemy i się pakujemy.
Przytuliłam się do Marcina najmocniej jak potrafiłam a on pocałowałam mnie w czułko. Czułam się bezpieczna i szczęśliwa jak kiedyś. Razem zjedliśmy obiad, ja poszłam pozmywać naczynia a Marcin poszedł wyciągnąć walizki i zaczął nas pakować. Jak skończyłam zmywać dołączyłam do niego.
O 16:30 byliśmy spakowani i gotowi do wyjścia. Wyjątkowo jechaliśmy samochodem a nie motocyklami. Marcin spakował nasze bagaże i ruszyliśmy w drogę. U celu mieliśmy być około 21-22, nie śpieszyliśmy się, jechaliśmy spokojnie. Karków o tej porze nie było, więc dojechaliśmy szybko.


------------------------------------------------------------------------------->
Jejku weszłam dziś na bloga i zobaczyłam ponad 4000 wejść. Bardzo wam dziękuję, jest to dla mnie motywacja do dlaszych części. Ta część jest krótka ale za to jutro będzie następna, obiecuje. Przepraszam, że tak długo nie pisałam ale moje wena przez wakacje trochę szwankuje więc trochę lipa. Ta części też nie wyszła zadowalająco ale mam nadzieję że wam się podoba. W następnej części mam dla was małą niespodziankę.
Jak mijają wam wakacje? Mi tak sobie, niestety nigdzie nie jadę, ale często jeżdżę z przyjaciółką na basen i wgl. Może przez wakacje przyjdzie do mnie Kasie, moja najlepsza kumpla przez internet, to właśnie z nią spotkałyśmy Kamillę i mamy ze sobą wiele wspólnego np. Motocykle <3
Mam nadzieję że w przyszłości właśnie będę jeździła takim cudem *.* Nie ważne czy będę nazywana "dawcą" ważne że będę robiła to co kocham. To moja Pasja ♥♥♥




sobota, 5 lipca 2014

Paulina cz. 56

Niby się cieszyła, ale przecież musiałaby przerwać praktyki i później je skończyć. A co by było z chorobą? Nie to niemożliwe powtarzała sobie w myślach. Lekarz zaraz po pobraniu krwi zaniósł ją do analizy a sam zajął się pacjentką. Po 10 minutach po konsultacji z dr. Michałem postanowili zrobić jej TK głowy, niestety nic tam nie wyszło. Wrócili na sale a Paulina o co poprosiła to o odłączenia kroplówki bo chciała wyjść do toalety. Musiała przejść spory kawałek w międzyczasie zakręciło jej się w głowie. W łazience stała i patrzyła się z lustro nagle zauważyła jak leci jej krew z nosa. Wiedziała, że to świadczy tylko o jednym. Po 5 minutach przeszło jej to a ona wróciła na sale i zawołała lekarza prowadzącego.
- Doktorze?
- Czekaj chwilę Paulina.
- Dobrze.
- Co chciałaś?
- No bo jak byłam w łazience to puściła mi się krew z nosa.
- Długo?
- Nie jakieś 3 minuty.
- Okej, musimy ci pobrać krew. Ale wiesz co to oznacza?
- Wiem.
Byłam załamana, co ja miałam  teraz zrobić? To nie może być prawda. Od razu zadzwoniłam do Marcina i poinformowałam go o wszystkim. Chłopak szybko zjawił się w szpitalu, nie chciałam z nim rozmawiać na sali dlatego wzięła kroplówkę do ręki i poszliśmy na korytarz. W lekarskim nikogo nie było, dlatego poszliśmy tam by mieć chwilę spokoju. Usiedliśmy na kanapie i rozmawialiśmy. Marcin mnie pocieszał oboje wierzyliśmy, że wszystko będzie dobrze. Mój chłopak pojechał po coś do jedzenia dla mnie a ja w tym czasie przeszłam się do laboratorium po wyniki krwi testu HCG. Bałam się spojrzeć na swoje wyniki, usiadłam na krześle obok sali i siedziałam przez chwilę, wahałam się ale spojrzałam. Uśmiech samowolnie pojawił się na mojej twarzy, test wyszedł negatywnie. Byłam szczęśliwa jak mała dziewczynka, postanowiłam sama przekazać dobre wieści lekarzowi. Poszłam na ginekologie i zapukałam do drzwi, akurat trafiłam, że nikogo nie było, dlatego usiadłam na krześle i podałam mu kartkę.
- Co to?
- Moje wyniki
- Przecież nie wolno ci chodzić.
- Ale już dobrze się czuję.
- Oglądałaś już?
- Tak,
- No to pokaż jak wyszły.
Lekarz otworzył kartkę i stwierdził, że nie jestem w ciąży, czyli potwierdził moją "diagnozę". Z jednej strony się cieszyłam ale od razu przypomniał mi się incydent w łazience. A co jeżeli będę potrzebowała przeszczep? Przecież to koniec wszystkiego, chyba pierwszy raz w życiu byłam załamana. Nawet nie wtedy gdy dowiedziałam się o chorobie, byłam pełna nadziei, ale ... to było wtedy - kilkanaście lat tamu.
Poszłam do siebie do sali, usiadłam po turecku na łóżku, skryłam twarz w dłoniach - a tej chwili byłam bezradna. Czekałam tylko na lekarza aż przyjdzie mi powiedzieć, czy to jest to czy nie. O 17 przyszedł lekarz.
- Paulina mam twoje wyniki.
- I co?
- Ten krwotok z nosa to ... nie to co myśleliśmy.
Czułam się jakby kamień spadł mi z serca
- A więc co?
- Prawdopodobnie masz przewlekłe zapalenie zatok.
- Że co? Przecież ostatnio nie byłam przeziębiona
- Nie ale wiesz, że przy białaczce nie zawsze musisz być przeziębiona, żeby mieć zapalenie zatok. Mogłaś   np. mieć katar z alergii i już z takiej alergii dostajesz zapalenia. Twój organizm jest mniej odporny. Wiesz przecież. Musisz zostać kilka dni w szpitalu, wgl twoje wyniki są złe.
- To znaczy?
- To znaczy, że masz anemie, co jest poważne dla twojego organizmu, Jesteś trochę odwodniona, a ogólnie muszę jeszcze twoje wyniki skonsultować z dr. Sajno.
- A coś jest nie tak?
- Na razie nie.
- Ale co to znaczy na razie?
- Paulina nie specjalizuję się w tej dziedzinie więc nie wiem. Zaraz przyjdzie do ciebie dr. Dąbrowska i zbada Cię.
Położyłam się i czekałam na lekarkę. Po niedługim czasie w drzwiach zobaczyłam lekarkę i lekarza.Wstałam z łóżka, odłączyłam sobie kroplówkę i poszłam z dr. Dąbrowską do gabinetu.
- Dobrze, usiądź sobie na kozetce a ja poszukam twoich wyników.
Doktor Dąbrowska była onkologiem. Już się z nią trochę znałam, bo to jej dawałam moje wyniki z poprzedniego szpitala.
- Okej, na razie z tego co mi wiadomo nie jest źle. Przeszczep nie jest koniecznością. Ale twoje wyniki nie są zadowalające. Węzłów chłonnych nie masz powiększonych, jedynie co mnie martwi to te bóle brzucha. Miałaś je częściej?
- Czasami, ale zawsze brałam coś przeciwbólowego i przechodziło.
- A zanim dowiedziałaś się, że jesteś chora?
- Czasami, ale to też miałam z powodu miesiączki. Często mdlałam.
- A teraz?
- Nie, raczej nie.
- Tak już mówił dr. Michał, jeszcze dziś przyjdzie do Ciebie pani ginekolog.
- Wiem, ale o co chodzi? Przecież w ciąży nie jestem.
- Dr. Sajno wszystko Ci wytłumaczy.
Wyszłam z gabinetu i powoli szłam do sali w której leżałam. W międzyczasie zadzwoniłam do Marcina i poprosiłam, żeby przywiózł mi rzeczy potrzebna bo zostanę tu na kilka dni. Po pół godziny mój chłopak był na miejscu. W między czasie rozmawiałam z dr. Sajno; wszystkie moje mdłości, zawrotu głowy miałam przez hormony. Dostane leki i wszystko będzie w porządku. Wszystko wyjaśniłam Marcinowi i już nie miałam obaw wiedziałam, że kiedyś przyjdzie taki moment w którym będzie źle, ale będę musiała walczyć - mam o co.

wtorek, 1 lipca 2014

Paulina cz. 55

Do domu przyjechała o 17:30. Dyżur był dla niej bardzo męczący, jednak Paulina miała bardzo dobry humor. Marcina z pracy jeszcze nie było, dlatego postanowiła zrobić mu niespodziankę i przyrządzić romantyczną kolację we dwoje. Szybko poszła na zakupy; kupiła tylko najpotrzebniejsze rzeczy. Już 15 po szóstej kolacja czekała na stole, razem ze świecami.
- O kurde! Zapomniałam o winie! - krzyknęła załamana.
W tym momencie rozległ się dźwięk zamykających drzwi.
- Wróciłem Kochanie.
W tym momencie do pokoju wszedł Marcin z butelką czerwonego wina. Postawił je na stole i przywitał się z dziewczyną. Wspólnie zjedli kolacje i poszli do sypialni.

*** Kilka tygodni później***
Paula wstała rano z bólami brzucha i mdłościami. Nie wiedziała co się dzieje, Marcina już nie było bo miał na 6 do pracy, więc po 5 wychodził. Paulina na praktyki miała na 9:00 więc jeszcze trochę zostało jej czasu, postanowiła zrobić sobie miętowej herbaty mając nadzieję, że jej przejdzie. Apetytu też jakoś nie miała, ale postanowiła zrobić sobie małą kanapkę do pracy. Po wypiciu mięty myślała, że poczuła się lepiej. Nie miała już mdłości, jednak ból brzucha dalej się utrzymywał. Wzięła jakieś tabletki i poszła do pracy. Zaprzyjaźniła się tam z innymi lekarzami. Przed wyjściem zrobiła sobie lekki makijaż, żeby nie było widać złego samopoczucia. Już 5 po dziewiątej była przebrana i "gotowa". Przyjaciele z pracy od razu zauważyli że ich koleżanka jest blada i słabo się czuje.
- Co się dzieje? - zapytał Piotrek
- Nic. a co ma się dziać?
- Paulina? Jesteś blada
- Ja? Nie wydaje Ci się.
W tym momencie dziewczynie zrobiło się niedobrze i pobiegła do łazienki. Po 10 minutach wróciła do pokoju lekarskiego i usiadła na kanapie. Wszyscy się coś pytali ale ona skryła tylko twarz w dłoniach i nic nie odpowiadała. Po chwili przyszedł lekarz prowadzący i każdemu dał coś do zrobienia. Paulina miała dziś asystować przy operacji, wszyscy jej to odradzali ale ona się uparła. Dopiero za godzinę miał odbyć się zabieg, dlatego Paula wraz z Asią udały się do Bufetu na herbatę. Za piętnaście jedenasta kobieta poszła przebrać się i przygotować do operacji. Zaczynał boleć ją brzuch coraz bardziej a mdłości nie ustępowały ale nie myślała teraz o tym, skupiła się na zabiegu. Gdy już była na sali operacyjnej zaczęło kręcić jej się w głowie, było duszno, ciężko jej się oddychało. Doktor Kwiatek od razu to zauważył.
- Wszystko w porządku.
- Tak tak
- Na pewno. Może usiądź sobie.
- Nie, dam rade.
W tym momencie Paulina chwyciła się za brzuch.
- Boli Cię brzuch?
- Trochę, ale zaraz prze...
Nagle zrobiło mi się ciemno przed oczami, wszystkie głosy były jakby w oddali, nie umiałam powiedzieć ani słowa. Powieki robiły mi się coraz cięższe. Wszyscy zaczęli krzyczeć moje imię. Więcej nic nie pamiętam, chyba zemdlałam. Obudziłam się na łóżku pod kroplówką. Powoli otworzyłam oczy, wszystko wydawało mi się zamazane. Moje ciało było nadal bezwładne. Na twarzy miała maskę tlenową.
- Gdzie ja jestem? - zapytałam zdezorientowana.
- W szpitalu, leż zawołam Michała.
- Co się stało?
Piotrek już nic nie odpowiedział tylko wyszedł z sali. Po chwili przyszedł z nim dr. Michał. Powtórzyłam moje ostatnie pytanie.
- W czasie operacji zemdlałaś. Boli Cię coś?
- Brzuch i głowa.
- Weź ręce zbadam Cię.
- Ale mi nic nie jest to z przemęczenia. Dajcie mi coś przeciwbólowego i idę dalej pracować.
- Ty chyba oszalałaś dziewczyno! Najpierw Cię zbadam a potem pomyślimy.
- Ale doktorze.
- Żadne ale. Gdzie dokładnie boli?
- W dole brzucha.
Po dokładnym zbadaniu brzucha dr.Michał kazał wezwać kogoś z ginekologii.
- A jakieś inne objawy?
- Mdłości, zawroty głowy, duszności, szybko się meczę.
- A temperatura?
- 2 dni temu miałam ale tylko 38,8
- Od kiedy masz te objawy.
- Zawroty głowy od tygodnia, duszności trochę dłużej a mdłości dopiero dziś rano.
- I ty w takim stanie przyszłaś do pracy?
- Ale potem się lepiej czułam. Ała boli
- Brzuch?
- Tak
- Pani Beatko szybko USG - zwrócił się do pielęgniarki.
Paulina szybko dostała coś przeciwbólowego a dr. Michał zaczął jeździć głowicą po brzuchu i szukać przyczyny bólu. Niestety nic tam nie było, po chwili do sali przyszedł ginekolog by ją zbadać. Zaczął od pobrania krwi i oznaczenia poziomu HCG, gdy Paula to usłyszała to nie mogła w to uwierzyć.


wtorek, 20 maja 2014

Paulina cz. 54

Byłam zaskoczona, nie byłam gotowa na to żeby zamieszkać z Marcinem.
-Marcin ale my jesteśmy razem krótko.
- Ale znamy się dłużej. Jeśli nie chcesz to nie będę cię namawiać. Zdecydujesz się jak będziesz gotowa. Ale sama pomysł.
- Sama nie wiem, może to i dobry pomysł, a tyś miał bliżej do pracy. - Po chwili namysłu zgodziła się.
- To jedziemy po rzeczy?
- Jasne.
Dała mu buziaka i pojechali. U Marcina w mieszkaniu byli po 10 min. Właśnie chłopak pakował swoje rzeczy. Paulina nie była pewna czy dobrze zrobiła ale cieszyła się, że zamieszkają razem. Około 21 byli w domu u Pauliny, zjedli kolacje o poszli razem spać.
*** Następny dzień.
 Paulina zerwała się z łóżka jak oparzona. Popatrzyła na zegarek i uświadomiła sobie, że zostało jej 20 min na to żeby dojechać do szpitala. Ubrała się, pobiegła umyć zęby, spakowała dokumenty, pożegnała się z chłopakiem i wsiadła na moto. Do szpitala dotarła dość szybko; zdążyła. Szybko poszła na swój oddział i zgłosiła się do  lekarza, który był jej przełożonym. Od razu poznała wszystkich lekarzy i pielęgniarki, wszyscy byli mili. Rano był obchód, potem miałam zaglądać do dzieci i ogólnie konsultowała wyniki. Dziś miała dyżur tylko do 15, potem pożegnała się i pojechała do domu. Tam czekał już na nią Marcin, z gotowym obiadem. Po przyjściu dziewczyna poszła umyć ręce i razem z chłopakiem zasiedli do stołu. Po zjedzonym posiłku Paula wypełniała jakieś dokumenty za to Marcin zmywał naczynia. Około 17 postanowili pojeździć po okolicy na motocyklach. Do domu wrócili po 21, zjedli kolację i poszli spać.
Następny dzień był dla Pauliny dość zjawiskowy, do szpitala pogotowie przywiozło 2 ciężko rannych ludzi, w tym małą dziewczynkę, która od razu trafiła na stół operacyjny. Praktykanta od razu została rzucona na głęboką wodę i poszła "asystować" przy operacji. Niby nic takiego bo stała z boku i przyglądała się, ale był to dla niej wstrząsający widok. Martynka - bo tak miała na imię mała pacjentka, miła wstrząs mózgu, jej nerki już nie pracowały a do tego miała przebitą śledzionę. Operacja była wyczerpująca, trwała 8 godzin, wszyscy mieli dość; na szczęście 5-latka przeżyła. Teraz leżała na oddziale intensywnej opieki medycznej (OIOM) dalej nieprzytomna. Jej matka z tego wypadku też nie wyszła bez szwanku, miała złamany obojczyk i uraz wewnętrzny. Danuta była operowana w tym samym czasie co jej córka, tyle, że jej operacja trwała tylko 3 godziny. Paulina siedziała u pielęgniarek, wypełniała jakieś papierki i rozmawiała z koleżankami.



-------------------------------------------> Przepraszam, że nie dodałam przez weekend ale za mało czasu a za dużo nauki choć jest już maj niestety nie zmienia to niczego i dalej trzeba się uczyć. Razem z koleżanką mamy wrażenie, że przez cały rok nie pracowałyśmy tyle co dopiero pod koniec. Dużo wyjazdów, konkursów i innych rzeczy.
Niedawno czyli we wtorek i środę byłam na wycieczce w Warszawie (stolicy). Było Super, bardzo mi się podobało, żałuje, że to tyko 2 dni. Byłam w centrum nauki Kopernik, zwiedzaliśmy ogólnie Wawe, byliśmy na zamku królewskim. Mam dla was kilka zdj z wyjazdu.






niedziela, 11 maja 2014

Paulina cz. 53

Po drodze nie mieliśmy na szczęście żadnych niespodzianek. Po 12 byłam w domu, szybko pobiegłam  na uczelnie i zaniosłam usprawiedliwienie za 3 miesiące mojej nieobecności. Potem wzięłam zaświadczenie i poszłam załatwić praktyki w szpitalu. Gdy już byłam po, zadzwoniłam do Marcina; umówiliśmy się na spotkanie. Miałam trochę czasu, więc poszłam do domu i musiałam coś zjeść; byłam strasznie głodna. Po obiado-kolacji poszłam się przebrać. Z ukochanym umówiłam się na 18:00 dlatego wyszłam już domu bo za 15 min miałam być na miejscu. Marcin już na mnie czekał, stał obrócony tyłem do mnie. Podbiegłam do niego od tyłu i zakryłam mu oczy. On natychmiast obrócił się, podniósł mnie i namiętnie pocałował. Siedzieliśmy w parku przed szpitalem wtuleni w siebie i nie rozmawialiśmy o niczym konkretnym. Pogoda jest nie ładna jak na sierpień; zachmurzenie było duże, a słońce za chmurami, zapowiadało się na deszcz i burze; było strasznie duszno.
- Od poniedziałku zaczynam praktyki. Cieszysz się?
- No pewnie.  A gdzie?
- U nas, na oddziale dziecięcym. Potem chyba na ginekologi, hematologi, chirurgii i coś jeszcze.
- Super, będziemy mieć mniej czasu dla siebie ale to mało ważne. Wiesz co ...
- Co?
- Zastanawiam się nad pójściem na staż z tb?
- Co?
- Prawo mnie nie interesuje, poszedłem tam tylko bo ojciec mnie zmusił, od zawsze chciałem iść na medycynę, mój ojciec był tego zdania przeciwny i dlatego nie mieszkam już nimi. Studiowałem medycynę, potem zdecydowałem się na prawo, ale jak sobie poprzypominam wszystko to mogę zaliczyć praktyki. Jak myślisz?
- Wiesz co Marcin, trudno mi jest powiedzieć, ale możesz spróbować.
- Dobra, zastanowię się jeszcze, zmieńmy temat.
- Zamieszkajmy razem. - dodał po chwili.
Nie wiedziałam co odpowiedzieć - byłam zaskoczona.

------------------------------------------------------------------------------------
Jak myślicie czy Paulina zgodzi się? Odpowiedź już w następnej części.
Przepraszam, że nie dodałam w zeszłym tygodniu ale sami wiecie, szkoda, bierzmowanie, nauka. Za dużo tego. Ale już jest maj, więc w miarę luzu jest, 26 maja mam bierzmowanie, potem jestem do waszej dyspozycji. Teraz na dwa dni wyjeżdżam do Wawy, a potem w czerwcu mam wycieczkę na 5 dni na koniec 3 klasy.
Całuje :*

sobota, 26 kwietnia 2014

Paulina cz. 52

Nie śpię już od 5:40 i się nudzę, czytam książkę myślę i nic nie robię. 20 min później dostałam SMS od Marcina "Nw czy Cię obudziłem, ale musimy poważnie porozmawiać. " 
Nie byłam  zadowolona* z tego, że Marcin chce ze mną porozmawiać. Nie mieliśmy o czym, temat "ja i on" został zamknięty i nie i nie było do czego wracać. Już o 7:00 było śniadanie, jakoś za bardzo głodna nie byłam, więc nie zjadłam nic, jednak wcześniej postanowiłam mu odpisać, żeby był u mnie o 8:00. Nie chciałam tego spotkania, ale z drugiej strony cieszyłam się, że zobaczę chłopaka, w którym się zakochałam, czułam się jakbym miała znów 16 lat. Martwiłam się; a co jeżeli on nie odwzajemni moich uczuć - no tak mówi się trudno i żyje się dalej. W dalszym ciągu czytałam książkę, jednak w ogóle nie umiałam się na niej skupić, cały czas spoglądałam na zegarek i wyczekiwałam aż będzie on wskazywał ósmą, zero, zero.  Nagle w drzwiach do sali stanął Marcin, podszedł do mnie i namiętnie mnie pocałował a ja to odwzajemniłam. Nie spodziewałam się takiej reakcji, zwłaszcza po tym co wczoraj się stało. 
- Kocham Cię 
Jego słowa, to było po prostu nie do opisania. Przytuliłam się do niego i chciałam żeby ta chwila trwała długo. Za niedługo powinien być obchód. Siedziałam na łóżku a obok mnie mój chłopak. Przyszedł lekarz, zbadał mnie, skierował na dodatkowe badania i powiedział, że jeżeli wszystko będzie dobrze to już jutro wychodzę do domu. Co mi z tego jak 3 miesiące mam w dupie, teraz wrócę do siebie i będę szybko wszystko zaliczać, przecież mam tylko zaległości. Super, do tego jeszcze ominęły mnie zawody z siatkówki. 
*** 
Wyniki wyszły w porządku, wreszcie wychodzę do domu, motor naprawiony, jest OK. Dziś wieczorem się pakowałam. 
***
Następnego dnia od rana byłam wyszykowana i czekałam na wypis. Jak tylko do dostałam, pożegnałam się z wszystkimi i razem z Marcinem ruszyłam na motorze do szpitala po wyniki do dr. Eryka i Gawryły. Dość szybko tam dotarliśmy. Wyjątkowo dużo osób było dziś na izbie przyjęć, szybko przemierzyłam korytarz i zapukałam na gabinetu. Na szczęście nikogo nie było, prócz pielęgniarki i 3 lekarzy. Przywitałam się i poprosiłam o moje wyniki, musiałam iść do recepcji, do pani Urszuli. Wzięłam to co miałam i wyszłam. Pojechałam pożegnać się z rodzicami i wstąpiłam jeszcze do szkoły do Mateusza. Była akurat przerwa, więc na planie sprawdziłam co ma teraz. Weszłam na pierwsze piętro i poszłam pod sale nr 14. Brat zauważył mnie od razu, pożegnałam się z nim i wyszłam ze szkoły. Ruszyłam z Marcinem do Warszawy. 

---------------------------------------------------------------------------------------------------->

Ta część nie jest najlepsza ale proszę :) 

poniedziałek, 21 kwietnia 2014

Paulina cz. 51

20 minut później: W szpitalu
Marcin czekał na rodziców Pauliny a sam siedział na korytarzu i czekał na jakiekolwiek informacje od lekarzy. Po chwili wyszło 2 lekarzy. 
- Przepraszam co z Pauliną?
- Jesteś kimś z rodziny?
- Nie, ale to ja ją znalazłem. Jestem jej przyjacielem. Proszę mi powiedzieć co z nią.
- Przykro mi ale nie możemy udzielać takich wiadomości. Jedyne co możemy powiedzieć to to że jej stan jest krytyczny i musi mieć natychmiast operację. A co z jej rodzicami?
- Już jadą... O to właśnie oni. 
- Panie doktorze co z naszą córką?
- Przykro mi ale jej stan jest krytyczny. Prawdopodobnie podczas upadku mocno uderzyła głową o beton przez co powstał krwiak mózgu, który rośnie dlatego musimy usunąć go operacyjnie. Jej źrenice nie reagują na światło, co może być spowodowane zatrzymaniem krążenia, ma silny uraz i obrzęk mózgu. Dlatego musimy przeprowadzić trepanacje czaszki. Nie wiemy czy państwa córka nie ma także urazów wewnętrznych co przy takim upadku jest bardzo prawdopodobne. Czy zgadzają się państwo na operację córki? Wiążą się z tym różne komplikacje, ale nie muszą. 
- Jeżeli to ma uratować jej życie to tak. 
- Dobrze w takim razie zabieramy teraz córkę na salę operacyjną a państwa proszę o cierpliwość. 
- Panie doktorze córka od 10 lat choruję na białaczkę szpikową przewlekłą typu dorosłego.

Mama Pauliny zrobiła się blada i straciła przytomność. Po chwili miała już podłączoną kroplówkę i podane leki uspokajające. Wszyscy bardzo martwiliśmy się o Paulinę, mieliśmy nadzieje że wszystko się uda i wyjdzie z tego. 
Kilka godzin później: 
Operacja nadal się nie skończyła a trwa już 7 godzinę. Wszyscy wyczekują z niepokojem na lekarza. Widzą tylko jak pielęgniarka nosi krew i nic nie mogą z tym zrobić. Po chwili lekarz wychodzi z sali operacyjnej i nie ma za dobrych informacje dla najbliższych. 
- Przykro mi ale ...
- Nie proszę niech pan powie, że to nieprawda. Ona musi żyć, musi. - Rodzice byli zrozpaczeni, wszyscy płakali .
- Państwa córka żyje jednak podczas operacji wystąpiły pewne komplikacje. Doszło do zatrzymania akcji serca i musieliśmy ją reanimować. Na szczęście się udało. Krwiaka usunęliśmy a co do urazów wewnętrznych mieliśmy rację. Państwa córka miała pękniętą śledzionę ale jest już wszystko w porządku.  Doszło także do krwotoku którego się nie spodziewaliśmy jednak powstrzymaliśmy go. Najbliższa doba będzie decydująca. 
- Dziękujemy, czy możemy teraz do niej wejść?
- Tak ale tylko jedna osoba i nie na długo. 
Na początku weszła mama Pauliny. Jednak po kilku minutach wyprosiła ją pielęgniarka. Rodzice i Mateusz byli bardzo zmęczeni; całą noc nie spali tylko czuwali i czekali. Była godzina 7:05 wszyscy odczuwali znużenie. Przekonałem rodziców, że mają jechać do domu przespać się i odpocząć a ja tu zostanę, potem się zamienimy. Oni z nieprzekonaniem się zgodzili.
Kilka miesięcy później...
Był poniedziałek; najpóźniej w piątek miałam wyjść do domu. Mateusz przekazał Pani, że jednak nie będzie mnie bo miałam wypadek i wszyscy w szkole wiedzieli. Na szczęście już do niej nie chodziłam.   Właśnie siedział przy mnie Marcin i trzymał mnie za rękę.
- Marcin...
- No?
- Dziękuje, że jestem przy mnie 
- Przecież wiesz, że zawsze będę. 
- Teraz by mnie tu nie było gdybym się tak nie śpieszyła. 
- Ale się śpieszyłaś i czasu teraz nie cofniesz. 
- Wiem, po prostu chciałabym sobie przemyśleć kilka spraw. 
- No właśnie jakich spraw?
- Bo ja.. ja się chyba ... zakochałam...
- W kim? - Na twarzy Marcina pojawił się smutek
- W.. w Tobie 
Marcin był zszokowany moją odpowiedzią. Nie spodziewał się tego z mojej strony.
- Przepraszam, nie powinnam. Idź już, chce zostać sama. 
Chłopak wyszedł bez słowa, zostałam sama. Teraz miałam czas aby to wszystko przemyśleć, w sali byłam sama więc mogłam robić co chciałam. Znów mi się chciało płakać, choć na ogół jestem silna. Z oczu leciały mimowolnie łezki. Nagle weszła pielęgniarka aby zmienić kroplówkę, szybko otarłam łezki i obróciłam głowę w drugą stronę.
- Wszystko w porządku Paulina? Boli cię coś? 
- Nie nic nie jest w porządku. - miałam ochotę się komuś wygadać ... 
- Co się stało?
- Najpierw wyjazd przyjaciółki, choroba, szpital na okrągło, teraz ten wypadek i do tego wszystkiego się jeszcze zakochałam. I co ja mam zrobić. Tego wszystkiego jest za dużo. 
- Paulina to że się zakochałaś to jest piękne. A przecież w wypadu wyszłaś, przecież z białaczką można żyć. 
- Wiem, że z białaczką można żyć, wypadek to też nic. A co jeżeli Marcin nie odwzajemni swoich uczuć, co jeżeli się tylko skompromitowałam jak mu to powiedziałam, a jeśli nie będzie chciał mnie już więcej widzieć?
- Co ty gadasz przecież ten chłopak po za tobą świata nie widzi, codziennie do Ciebie przychodzi, jest opiekuńczy, zawsze z nami rozmawia i mówi o Tobie same dobre rzeczy. A to że mu to powiedziałaś to znaczy, że nie boisz się wyznawać swoich uczuć. 
- Może ma Pani rację. 
Nagle do sali wbiegła pielęgniarka i zawołała Panią Małgosię, powiedziała, że musie jej pomóc bo przywieźli ludzi z wypadku. Byłam strasznie zmęczona, więc zamknęłam oczy i trochę się przespałam. Obudziłam się o 18 akurat na kolację, potem poszłam się ogarnąć i trochę poczytałam książkę. Spać poszłam po 21 .





-------------------------------------------------------------------------------------------------
Proszę specjalnie dla was... Mam nadzieję że jest ok :)) 

niedziela, 20 kwietnia 2014

Paulina cz. 50

(...) Słucham  (...)
- Hej - usłyszałam zadowolony głos po drugiej stronie słuchawki. Od razu go rozpoznałam
- Hej... - nie wiedziałam co odpowiedzieć byłam bardzo zaskoczona.
- Słyszałem, że jesteś we Wrocławiu, spotkamy się?
- Wiesz co, nie wiem nie za bardzo mam czas. Zajęta jestem, a tak po za tym przyjechałam tylko na weekend.
- A może jednak znajdziesz dla mnie chwilkę? Zatrzymałaś się u swoich rodziców? - Nie dawał za wygraną.
- Na prawdę nie wiem czy uda mi się wyrwać. Mam szkołę, studia, szpital, praktyki. Za dużo tego. Tak jestem w swoich rodziców, ale dziś wieczorem wyjeżdżam.
- A czym przyjechałaś?
- Motocyklem.
- No Paulina nie daj się prosić. Bardzo mi na tym zależy.
- Ok, to dziś tam gdzie zawsze, o 17:30. Pasuje Ci?
- Tak jasne. Ten numer z którego dzwonie to mój nowy. Zapisz sobie go.
- Pa
- Do zobaczenia.
Nie byłam szczęśliwa że za chwilę miałam się spotkać z nim. Mogłam powiedzieć że już wyjechałam. Po co ja się zgodziłam na to durne spotkanie. Nie miałam czasu ani ochoty na spotkanie. Skarciłam sama siebie w myślach. Byłam zła że uległam.
Nagle usłyszałam pukanie do drzwi.
- Proszę - odpowiedziałam oschle
- Co się stało? - zapytał z troską w głosie Marcin
- Nie nic, nic
- Przecież widzę.
- No nic! - wybuchłam, miałam już dość.
- Nie wściekaj się, nie chcesz mówić to nie mów. Pamiętaj, że mi zawsze możesz zaufać i wszystko powiedzieć.
Nic nie odpowiedziałam, wstałam z łóżka ubrałam kombinezon wzięłam kluczyki i wyszłam z domu. Wsiadłam na motor i ruszyłam w wyznaczone miejsce. Byłam dużo przed czasem choć jechałam okrężną drogą dlatego jechałam dalej i nie zatrzymywałam się. Pojechałam na tor wyścigowy kilka kilometrów dalej. Był prawie pusty,  tylko zalewie kilka ziomków można było zobaczyć. Zaczęłam jeździć, tak jak lubię i nie mogę na normalnej drodze. Tor który ma około 5 km przejechałam 5 razy, potem zjechałam na bok. Zsiadłam z motocykla, ściągnęłam kask i napiłam się wody. Niedaleko stali chłopcy a ich mina była bezcenna gdy zobaczyli że to dziewczyna jeździła, chyba się tego nie spodziewali. Wyciągnęłam telefon i zobaczyłam godzinę. Musiałam  już jechać z powrotem, żeby zdążyć na spotkanie, na które wcale mi się nie śpieszyło. Schowałam telefon, zrobiłam ostatni łyk wody i ruszyłam przed siebie; jazda zajęła mi około 10 minut. Motocykl postawiłam obok a ja usiadłam na schodach jakiegoś nieczynnego sklepu. Po chwili zjawił się spóźniony królewicz. Gdy go zobaczyłam poprawił mi się humor, czego zupełnie się nie spodziewałam bo nie chciałam się z nim spotkać. Przytulił mnie i staliśmy tak przez dłuższą chwilę, potem mnie pocałował w policzek a ja to odwzajemniłam. Usiedliśmy na schodach i zaczęliśmy rozmawiać. Strasznie się za sobą stęskniliśmy i dużo straciliśmy, nie widzieliśmy się przez kilka dobrych lat. Gadaliśmy przez 2 godziny nie ważne, że było zimno a potem zaczął padać deszcz. Postanowiłam zrobić sobie jeszcze jeden dzień wolnego i zostać tu do poniedziałku. Zadzwoniłam Marcinowi, że zostajemy do jutra. Jakoś nie był zbytnio zadowolony ale udało mi się go przekonać. Tomek był zdziwiony moim telefonem, nie wiedział, że przyjechałam tu z jakimś chłopakiem. Na szczęście wszystko mu wytłumaczyłam, w sumie Tomek nie miał się o co gniewać bo razem nie jesteśmy, mieszkamy daleko od siebie, rzadko się kontaktujemy. Około 21 zbieraliśmy się do domu a, że ja byłam motocyklem to zawiozłam go pod dom a potem sama ruszyłam w swoją stronę. Musiałam sobie kilka spraw przemyśleć dlatego też jechałam koło lasku tam gdzie zazwyczaj są puste drogi. Deszcz padał dosyć mocno i trudno było mi zapanować nad maszyną a telefon mi się wyładował i choćbym chciała zadzwonić po Marcina to nie miałam jak. Jechałam prawie 100km/h niestety na zakręcie nie wyhamowałam i ....
W domu:
Rodzice, brat i Marcin powoli zaczynali martwić się o Paulinę. 20 minut temu dzwoniła, że już jedzie ale będzie później niż normalnie bo musi przemyśleć kilka spraw.Czas się strasznie służył a oni odchodzili już od zmysłów. Dochodziła 22 a jej nadal nie było; deszcz prawie już nie padał dlatego Marcin postanowił pojechać i poszukać dziewczyny. Rodzice powiedzieli jak ma jechać bo przypuszczali, że pojedziecie dookoła.
Chłopak szybko przebrał się i wsiadł na motocykl jadąc wyznaczoną trasą. Nie mógł jechać szybko, musiał zachować rozwagę bo drogi były śliskie. Był już na drodze gdzie Paulina miała wypadek. Nagle zauważył jakiś motocykl w rowie; od razu poznał że to od dziewczyny. Zwolnił, jechał coraz wolniej; przejechał kilka metrów dalej. To właśnie tam leżała Paulina miała rozbitą głowę, była nieprzytomna a puls był niewyczuwalny. Marcin nie wahając się ani chwili zadzwonił po karetkę i zaczął ją reanimować. Do przyjazdu karetki chłopak się nie poddawał, robił wszystko co w jego mocy, żeby tylko ją uratować. Po 10 minutach pogotowie było na miejscu, teraz to oni przejęli kontrolę nad nieprzytomną Pauliną. Była podpięta do kardiomonitora, miała podłączoną kroplówkę. Na szczęście puls był już wyczuwalny, niestety jej stan był krytyczny. Marcin od razu po przyjeździe kartki zadzwonił do rodziców poinformował ich o wypadku i do jakiego szpitala mają teraz jechać. On nie zastanawiając się długo pojechał za pogotowiem. Chciał być cały czas przy koleżance...

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Mam nadzieję, że wam się podoba i że nie jest za krótkie ani za długie. Następna część nie wiem kiedy będzie dodana bo: środa, czwartek, piątek mam egzaminy więc raczej nie dam rady, ale mam nadzieje, że do przyszłego tygodnia będzie dodana część 51 ....
Komentujcie bo mnie to motywuje. <3

Zwiastun


Hejoooo :)) 
Zanim dodam kolejną cześć, która pojawi się dziś lub jutro chciałabym wam przedstawić zwiastun. Wyszedł mi on trochę dłuższy  niż się spodziewałam :) Więc wiecie o co chodzi...
Przedstawia on co będzie się dalej działo w życiu głównej bohaterki a co pokaże los to zobaczycie jak będziecie czytać .... 

Zachęcam ;))) 
Oczywiście zdjęcia są brane z seriali więc nie sugerujcie się tym że na jednym zdjęciu jest inna kobieta niż na drugim. :) 
Zazwyczaj jest na nim główna bohaterka i nie tylko :P


A to z okazji Świąt Wielkiej Nocy <3  


piątek, 21 lutego 2014

Paulina cz. 49

Zasnęłam rozkminiając o tym co właśnie zrobiłam. Rano obudził mnie Mati, no tak przy nim się nie wyśpię. Gdy spojrzałam na telefon była 7:15 - on chyba powariował pomyślałam i skryłam się jeszcze pod kołdrę. Długo tak się nie ukryłam, ponieważ moja mama zawołała nas wszystkich na śniadanie. Zwlekłam się z łóżka, wzięłam ciuchy i poszłam do łazienki, umyłam się, uczesałam moje włosy i szłam korytarzem, postanowiłam wejść do Marcina i wziąć go ze sobą. Jak się okazało go już nie było w pokoju, siedział na dole i zajadał śniadanie. Dosiadłam się koło niego, nalałam sobie herbaty i wzięłam kęs kanapki, które przygotowała mama. Po pierwszym gryzie od razy przypomniało mi się dzieciństwo, jak byłam mała, jak mama szykowała mi śniadanie do szkoły. Wszystkie czasy z dzieciństwa i w sumie nie tylko one. Jak byłam w wieku mojego brata, jak byłam z Tomkiem. To były stare dobry czasy. Po śniadaniu poszłam z Marcinem do pokoju. Musiałam z nim porozmawiać o tym co stało się wczoraj, ale była taka piękna pogoda, dlatego wybraliśmy się na przejażdżkę. Ja pokaże mu okolicę i od razu porozmawiamy. Przebraliśmy się, pożegnaliśmy się z rodzicami i pognaliśmy na motocyklach. Zabrałam go nad rzekę, znajdowała się ona niedaleko, była tam od razu polana na której zostawiliśmy maszynę i usiedliśmy na brzegu rzeki.
- Marcin musimy pogadać. 
- o czym? 
- O tym co wczoraj zrobiłam. 
- Nic się takiego nie stało .
 - Nie mów że nic się takiego nie stało, bo się stało. Zachowałam się tak jak nie powinnam. 
- Paulina, przecież nic nie zrobiłaś. Nie ma o czym mówić. Zapomnijmy o tym ok?
- Ja o tym tak szybko nie zapomnę. 
- Przestań. 
- Co przestań, Marcin. 
- Powiedzmy że to był przyjacielski gest ok?
- Ok :)
- Nawet mi się tak podobało. 
- Mogę tak częściej. - Posłałam mu cwaniaco uśmiech.
- Ja się o to nie pogniewam. 
Oboje zaczęliśmy się śmiać. Potem pojechaliśmy do centrum na lody. O 15 wróciliśmy do domu na obiad. Mama zrobiła dziś gołąbki na obiad, strasznie się najadłam więc po obiedzie poszłam się położyć. W czasie odpoczynku zadzwonił mi telefon, nieznany numer - odebrałam.
- Słucham?


---------------------------------------------------------------->>>>>>>>>>>>
Jesteście ciekawi kto to dzwonił? Odpowiedź już w przyszłym tygodniu. Mam do was pytanie. Wolicie jak pisze krótsze czy dłuższe posty? Odpowiedź w komentarzach...
Mam do was pytanie. Czy baliście się czego tak bardzo w życiu. Chodzi mi np. jak czekaliście na wyniki badań, a może o drugą osobę. Bo ja chyba pierwszy raz czegoś na prawdę się boję. Mam nadzieje że nie zanudziłam was w tej części.
A i jeszcze jedno zmienić tło czy zostawić takie jakie jest. A może macie propozycje? I co z muzyką, wolicie coś łagodniejszego, może coś po angielsku. Propozycje w komentarzach. Na pewno dodam :)