sobota, 26 kwietnia 2014

Paulina cz. 52

Nie śpię już od 5:40 i się nudzę, czytam książkę myślę i nic nie robię. 20 min później dostałam SMS od Marcina "Nw czy Cię obudziłem, ale musimy poważnie porozmawiać. " 
Nie byłam  zadowolona* z tego, że Marcin chce ze mną porozmawiać. Nie mieliśmy o czym, temat "ja i on" został zamknięty i nie i nie było do czego wracać. Już o 7:00 było śniadanie, jakoś za bardzo głodna nie byłam, więc nie zjadłam nic, jednak wcześniej postanowiłam mu odpisać, żeby był u mnie o 8:00. Nie chciałam tego spotkania, ale z drugiej strony cieszyłam się, że zobaczę chłopaka, w którym się zakochałam, czułam się jakbym miała znów 16 lat. Martwiłam się; a co jeżeli on nie odwzajemni moich uczuć - no tak mówi się trudno i żyje się dalej. W dalszym ciągu czytałam książkę, jednak w ogóle nie umiałam się na niej skupić, cały czas spoglądałam na zegarek i wyczekiwałam aż będzie on wskazywał ósmą, zero, zero.  Nagle w drzwiach do sali stanął Marcin, podszedł do mnie i namiętnie mnie pocałował a ja to odwzajemniłam. Nie spodziewałam się takiej reakcji, zwłaszcza po tym co wczoraj się stało. 
- Kocham Cię 
Jego słowa, to było po prostu nie do opisania. Przytuliłam się do niego i chciałam żeby ta chwila trwała długo. Za niedługo powinien być obchód. Siedziałam na łóżku a obok mnie mój chłopak. Przyszedł lekarz, zbadał mnie, skierował na dodatkowe badania i powiedział, że jeżeli wszystko będzie dobrze to już jutro wychodzę do domu. Co mi z tego jak 3 miesiące mam w dupie, teraz wrócę do siebie i będę szybko wszystko zaliczać, przecież mam tylko zaległości. Super, do tego jeszcze ominęły mnie zawody z siatkówki. 
*** 
Wyniki wyszły w porządku, wreszcie wychodzę do domu, motor naprawiony, jest OK. Dziś wieczorem się pakowałam. 
***
Następnego dnia od rana byłam wyszykowana i czekałam na wypis. Jak tylko do dostałam, pożegnałam się z wszystkimi i razem z Marcinem ruszyłam na motorze do szpitala po wyniki do dr. Eryka i Gawryły. Dość szybko tam dotarliśmy. Wyjątkowo dużo osób było dziś na izbie przyjęć, szybko przemierzyłam korytarz i zapukałam na gabinetu. Na szczęście nikogo nie było, prócz pielęgniarki i 3 lekarzy. Przywitałam się i poprosiłam o moje wyniki, musiałam iść do recepcji, do pani Urszuli. Wzięłam to co miałam i wyszłam. Pojechałam pożegnać się z rodzicami i wstąpiłam jeszcze do szkoły do Mateusza. Była akurat przerwa, więc na planie sprawdziłam co ma teraz. Weszłam na pierwsze piętro i poszłam pod sale nr 14. Brat zauważył mnie od razu, pożegnałam się z nim i wyszłam ze szkoły. Ruszyłam z Marcinem do Warszawy. 

---------------------------------------------------------------------------------------------------->

Ta część nie jest najlepsza ale proszę :) 

poniedziałek, 21 kwietnia 2014

Paulina cz. 51

20 minut później: W szpitalu
Marcin czekał na rodziców Pauliny a sam siedział na korytarzu i czekał na jakiekolwiek informacje od lekarzy. Po chwili wyszło 2 lekarzy. 
- Przepraszam co z Pauliną?
- Jesteś kimś z rodziny?
- Nie, ale to ja ją znalazłem. Jestem jej przyjacielem. Proszę mi powiedzieć co z nią.
- Przykro mi ale nie możemy udzielać takich wiadomości. Jedyne co możemy powiedzieć to to że jej stan jest krytyczny i musi mieć natychmiast operację. A co z jej rodzicami?
- Już jadą... O to właśnie oni. 
- Panie doktorze co z naszą córką?
- Przykro mi ale jej stan jest krytyczny. Prawdopodobnie podczas upadku mocno uderzyła głową o beton przez co powstał krwiak mózgu, który rośnie dlatego musimy usunąć go operacyjnie. Jej źrenice nie reagują na światło, co może być spowodowane zatrzymaniem krążenia, ma silny uraz i obrzęk mózgu. Dlatego musimy przeprowadzić trepanacje czaszki. Nie wiemy czy państwa córka nie ma także urazów wewnętrznych co przy takim upadku jest bardzo prawdopodobne. Czy zgadzają się państwo na operację córki? Wiążą się z tym różne komplikacje, ale nie muszą. 
- Jeżeli to ma uratować jej życie to tak. 
- Dobrze w takim razie zabieramy teraz córkę na salę operacyjną a państwa proszę o cierpliwość. 
- Panie doktorze córka od 10 lat choruję na białaczkę szpikową przewlekłą typu dorosłego.

Mama Pauliny zrobiła się blada i straciła przytomność. Po chwili miała już podłączoną kroplówkę i podane leki uspokajające. Wszyscy bardzo martwiliśmy się o Paulinę, mieliśmy nadzieje że wszystko się uda i wyjdzie z tego. 
Kilka godzin później: 
Operacja nadal się nie skończyła a trwa już 7 godzinę. Wszyscy wyczekują z niepokojem na lekarza. Widzą tylko jak pielęgniarka nosi krew i nic nie mogą z tym zrobić. Po chwili lekarz wychodzi z sali operacyjnej i nie ma za dobrych informacje dla najbliższych. 
- Przykro mi ale ...
- Nie proszę niech pan powie, że to nieprawda. Ona musi żyć, musi. - Rodzice byli zrozpaczeni, wszyscy płakali .
- Państwa córka żyje jednak podczas operacji wystąpiły pewne komplikacje. Doszło do zatrzymania akcji serca i musieliśmy ją reanimować. Na szczęście się udało. Krwiaka usunęliśmy a co do urazów wewnętrznych mieliśmy rację. Państwa córka miała pękniętą śledzionę ale jest już wszystko w porządku.  Doszło także do krwotoku którego się nie spodziewaliśmy jednak powstrzymaliśmy go. Najbliższa doba będzie decydująca. 
- Dziękujemy, czy możemy teraz do niej wejść?
- Tak ale tylko jedna osoba i nie na długo. 
Na początku weszła mama Pauliny. Jednak po kilku minutach wyprosiła ją pielęgniarka. Rodzice i Mateusz byli bardzo zmęczeni; całą noc nie spali tylko czuwali i czekali. Była godzina 7:05 wszyscy odczuwali znużenie. Przekonałem rodziców, że mają jechać do domu przespać się i odpocząć a ja tu zostanę, potem się zamienimy. Oni z nieprzekonaniem się zgodzili.
Kilka miesięcy później...
Był poniedziałek; najpóźniej w piątek miałam wyjść do domu. Mateusz przekazał Pani, że jednak nie będzie mnie bo miałam wypadek i wszyscy w szkole wiedzieli. Na szczęście już do niej nie chodziłam.   Właśnie siedział przy mnie Marcin i trzymał mnie za rękę.
- Marcin...
- No?
- Dziękuje, że jestem przy mnie 
- Przecież wiesz, że zawsze będę. 
- Teraz by mnie tu nie było gdybym się tak nie śpieszyła. 
- Ale się śpieszyłaś i czasu teraz nie cofniesz. 
- Wiem, po prostu chciałabym sobie przemyśleć kilka spraw. 
- No właśnie jakich spraw?
- Bo ja.. ja się chyba ... zakochałam...
- W kim? - Na twarzy Marcina pojawił się smutek
- W.. w Tobie 
Marcin był zszokowany moją odpowiedzią. Nie spodziewał się tego z mojej strony.
- Przepraszam, nie powinnam. Idź już, chce zostać sama. 
Chłopak wyszedł bez słowa, zostałam sama. Teraz miałam czas aby to wszystko przemyśleć, w sali byłam sama więc mogłam robić co chciałam. Znów mi się chciało płakać, choć na ogół jestem silna. Z oczu leciały mimowolnie łezki. Nagle weszła pielęgniarka aby zmienić kroplówkę, szybko otarłam łezki i obróciłam głowę w drugą stronę.
- Wszystko w porządku Paulina? Boli cię coś? 
- Nie nic nie jest w porządku. - miałam ochotę się komuś wygadać ... 
- Co się stało?
- Najpierw wyjazd przyjaciółki, choroba, szpital na okrągło, teraz ten wypadek i do tego wszystkiego się jeszcze zakochałam. I co ja mam zrobić. Tego wszystkiego jest za dużo. 
- Paulina to że się zakochałaś to jest piękne. A przecież w wypadu wyszłaś, przecież z białaczką można żyć. 
- Wiem, że z białaczką można żyć, wypadek to też nic. A co jeżeli Marcin nie odwzajemni swoich uczuć, co jeżeli się tylko skompromitowałam jak mu to powiedziałam, a jeśli nie będzie chciał mnie już więcej widzieć?
- Co ty gadasz przecież ten chłopak po za tobą świata nie widzi, codziennie do Ciebie przychodzi, jest opiekuńczy, zawsze z nami rozmawia i mówi o Tobie same dobre rzeczy. A to że mu to powiedziałaś to znaczy, że nie boisz się wyznawać swoich uczuć. 
- Może ma Pani rację. 
Nagle do sali wbiegła pielęgniarka i zawołała Panią Małgosię, powiedziała, że musie jej pomóc bo przywieźli ludzi z wypadku. Byłam strasznie zmęczona, więc zamknęłam oczy i trochę się przespałam. Obudziłam się o 18 akurat na kolację, potem poszłam się ogarnąć i trochę poczytałam książkę. Spać poszłam po 21 .





-------------------------------------------------------------------------------------------------
Proszę specjalnie dla was... Mam nadzieję że jest ok :)) 

niedziela, 20 kwietnia 2014

Paulina cz. 50

(...) Słucham  (...)
- Hej - usłyszałam zadowolony głos po drugiej stronie słuchawki. Od razu go rozpoznałam
- Hej... - nie wiedziałam co odpowiedzieć byłam bardzo zaskoczona.
- Słyszałem, że jesteś we Wrocławiu, spotkamy się?
- Wiesz co, nie wiem nie za bardzo mam czas. Zajęta jestem, a tak po za tym przyjechałam tylko na weekend.
- A może jednak znajdziesz dla mnie chwilkę? Zatrzymałaś się u swoich rodziców? - Nie dawał za wygraną.
- Na prawdę nie wiem czy uda mi się wyrwać. Mam szkołę, studia, szpital, praktyki. Za dużo tego. Tak jestem w swoich rodziców, ale dziś wieczorem wyjeżdżam.
- A czym przyjechałaś?
- Motocyklem.
- No Paulina nie daj się prosić. Bardzo mi na tym zależy.
- Ok, to dziś tam gdzie zawsze, o 17:30. Pasuje Ci?
- Tak jasne. Ten numer z którego dzwonie to mój nowy. Zapisz sobie go.
- Pa
- Do zobaczenia.
Nie byłam szczęśliwa że za chwilę miałam się spotkać z nim. Mogłam powiedzieć że już wyjechałam. Po co ja się zgodziłam na to durne spotkanie. Nie miałam czasu ani ochoty na spotkanie. Skarciłam sama siebie w myślach. Byłam zła że uległam.
Nagle usłyszałam pukanie do drzwi.
- Proszę - odpowiedziałam oschle
- Co się stało? - zapytał z troską w głosie Marcin
- Nie nic, nic
- Przecież widzę.
- No nic! - wybuchłam, miałam już dość.
- Nie wściekaj się, nie chcesz mówić to nie mów. Pamiętaj, że mi zawsze możesz zaufać i wszystko powiedzieć.
Nic nie odpowiedziałam, wstałam z łóżka ubrałam kombinezon wzięłam kluczyki i wyszłam z domu. Wsiadłam na motor i ruszyłam w wyznaczone miejsce. Byłam dużo przed czasem choć jechałam okrężną drogą dlatego jechałam dalej i nie zatrzymywałam się. Pojechałam na tor wyścigowy kilka kilometrów dalej. Był prawie pusty,  tylko zalewie kilka ziomków można było zobaczyć. Zaczęłam jeździć, tak jak lubię i nie mogę na normalnej drodze. Tor który ma około 5 km przejechałam 5 razy, potem zjechałam na bok. Zsiadłam z motocykla, ściągnęłam kask i napiłam się wody. Niedaleko stali chłopcy a ich mina była bezcenna gdy zobaczyli że to dziewczyna jeździła, chyba się tego nie spodziewali. Wyciągnęłam telefon i zobaczyłam godzinę. Musiałam  już jechać z powrotem, żeby zdążyć na spotkanie, na które wcale mi się nie śpieszyło. Schowałam telefon, zrobiłam ostatni łyk wody i ruszyłam przed siebie; jazda zajęła mi około 10 minut. Motocykl postawiłam obok a ja usiadłam na schodach jakiegoś nieczynnego sklepu. Po chwili zjawił się spóźniony królewicz. Gdy go zobaczyłam poprawił mi się humor, czego zupełnie się nie spodziewałam bo nie chciałam się z nim spotkać. Przytulił mnie i staliśmy tak przez dłuższą chwilę, potem mnie pocałował w policzek a ja to odwzajemniłam. Usiedliśmy na schodach i zaczęliśmy rozmawiać. Strasznie się za sobą stęskniliśmy i dużo straciliśmy, nie widzieliśmy się przez kilka dobrych lat. Gadaliśmy przez 2 godziny nie ważne, że było zimno a potem zaczął padać deszcz. Postanowiłam zrobić sobie jeszcze jeden dzień wolnego i zostać tu do poniedziałku. Zadzwoniłam Marcinowi, że zostajemy do jutra. Jakoś nie był zbytnio zadowolony ale udało mi się go przekonać. Tomek był zdziwiony moim telefonem, nie wiedział, że przyjechałam tu z jakimś chłopakiem. Na szczęście wszystko mu wytłumaczyłam, w sumie Tomek nie miał się o co gniewać bo razem nie jesteśmy, mieszkamy daleko od siebie, rzadko się kontaktujemy. Około 21 zbieraliśmy się do domu a, że ja byłam motocyklem to zawiozłam go pod dom a potem sama ruszyłam w swoją stronę. Musiałam sobie kilka spraw przemyśleć dlatego też jechałam koło lasku tam gdzie zazwyczaj są puste drogi. Deszcz padał dosyć mocno i trudno było mi zapanować nad maszyną a telefon mi się wyładował i choćbym chciała zadzwonić po Marcina to nie miałam jak. Jechałam prawie 100km/h niestety na zakręcie nie wyhamowałam i ....
W domu:
Rodzice, brat i Marcin powoli zaczynali martwić się o Paulinę. 20 minut temu dzwoniła, że już jedzie ale będzie później niż normalnie bo musi przemyśleć kilka spraw.Czas się strasznie służył a oni odchodzili już od zmysłów. Dochodziła 22 a jej nadal nie było; deszcz prawie już nie padał dlatego Marcin postanowił pojechać i poszukać dziewczyny. Rodzice powiedzieli jak ma jechać bo przypuszczali, że pojedziecie dookoła.
Chłopak szybko przebrał się i wsiadł na motocykl jadąc wyznaczoną trasą. Nie mógł jechać szybko, musiał zachować rozwagę bo drogi były śliskie. Był już na drodze gdzie Paulina miała wypadek. Nagle zauważył jakiś motocykl w rowie; od razu poznał że to od dziewczyny. Zwolnił, jechał coraz wolniej; przejechał kilka metrów dalej. To właśnie tam leżała Paulina miała rozbitą głowę, była nieprzytomna a puls był niewyczuwalny. Marcin nie wahając się ani chwili zadzwonił po karetkę i zaczął ją reanimować. Do przyjazdu karetki chłopak się nie poddawał, robił wszystko co w jego mocy, żeby tylko ją uratować. Po 10 minutach pogotowie było na miejscu, teraz to oni przejęli kontrolę nad nieprzytomną Pauliną. Była podpięta do kardiomonitora, miała podłączoną kroplówkę. Na szczęście puls był już wyczuwalny, niestety jej stan był krytyczny. Marcin od razu po przyjeździe kartki zadzwonił do rodziców poinformował ich o wypadku i do jakiego szpitala mają teraz jechać. On nie zastanawiając się długo pojechał za pogotowiem. Chciał być cały czas przy koleżance...

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Mam nadzieję, że wam się podoba i że nie jest za krótkie ani za długie. Następna część nie wiem kiedy będzie dodana bo: środa, czwartek, piątek mam egzaminy więc raczej nie dam rady, ale mam nadzieje, że do przyszłego tygodnia będzie dodana część 51 ....
Komentujcie bo mnie to motywuje. <3

Zwiastun


Hejoooo :)) 
Zanim dodam kolejną cześć, która pojawi się dziś lub jutro chciałabym wam przedstawić zwiastun. Wyszedł mi on trochę dłuższy  niż się spodziewałam :) Więc wiecie o co chodzi...
Przedstawia on co będzie się dalej działo w życiu głównej bohaterki a co pokaże los to zobaczycie jak będziecie czytać .... 

Zachęcam ;))) 
Oczywiście zdjęcia są brane z seriali więc nie sugerujcie się tym że na jednym zdjęciu jest inna kobieta niż na drugim. :) 
Zazwyczaj jest na nim główna bohaterka i nie tylko :P


A to z okazji Świąt Wielkiej Nocy <3  


piątek, 21 lutego 2014

Paulina cz. 49

Zasnęłam rozkminiając o tym co właśnie zrobiłam. Rano obudził mnie Mati, no tak przy nim się nie wyśpię. Gdy spojrzałam na telefon była 7:15 - on chyba powariował pomyślałam i skryłam się jeszcze pod kołdrę. Długo tak się nie ukryłam, ponieważ moja mama zawołała nas wszystkich na śniadanie. Zwlekłam się z łóżka, wzięłam ciuchy i poszłam do łazienki, umyłam się, uczesałam moje włosy i szłam korytarzem, postanowiłam wejść do Marcina i wziąć go ze sobą. Jak się okazało go już nie było w pokoju, siedział na dole i zajadał śniadanie. Dosiadłam się koło niego, nalałam sobie herbaty i wzięłam kęs kanapki, które przygotowała mama. Po pierwszym gryzie od razy przypomniało mi się dzieciństwo, jak byłam mała, jak mama szykowała mi śniadanie do szkoły. Wszystkie czasy z dzieciństwa i w sumie nie tylko one. Jak byłam w wieku mojego brata, jak byłam z Tomkiem. To były stare dobry czasy. Po śniadaniu poszłam z Marcinem do pokoju. Musiałam z nim porozmawiać o tym co stało się wczoraj, ale była taka piękna pogoda, dlatego wybraliśmy się na przejażdżkę. Ja pokaże mu okolicę i od razu porozmawiamy. Przebraliśmy się, pożegnaliśmy się z rodzicami i pognaliśmy na motocyklach. Zabrałam go nad rzekę, znajdowała się ona niedaleko, była tam od razu polana na której zostawiliśmy maszynę i usiedliśmy na brzegu rzeki.
- Marcin musimy pogadać. 
- o czym? 
- O tym co wczoraj zrobiłam. 
- Nic się takiego nie stało .
 - Nie mów że nic się takiego nie stało, bo się stało. Zachowałam się tak jak nie powinnam. 
- Paulina, przecież nic nie zrobiłaś. Nie ma o czym mówić. Zapomnijmy o tym ok?
- Ja o tym tak szybko nie zapomnę. 
- Przestań. 
- Co przestań, Marcin. 
- Powiedzmy że to był przyjacielski gest ok?
- Ok :)
- Nawet mi się tak podobało. 
- Mogę tak częściej. - Posłałam mu cwaniaco uśmiech.
- Ja się o to nie pogniewam. 
Oboje zaczęliśmy się śmiać. Potem pojechaliśmy do centrum na lody. O 15 wróciliśmy do domu na obiad. Mama zrobiła dziś gołąbki na obiad, strasznie się najadłam więc po obiedzie poszłam się położyć. W czasie odpoczynku zadzwonił mi telefon, nieznany numer - odebrałam.
- Słucham?


---------------------------------------------------------------->>>>>>>>>>>>
Jesteście ciekawi kto to dzwonił? Odpowiedź już w przyszłym tygodniu. Mam do was pytanie. Wolicie jak pisze krótsze czy dłuższe posty? Odpowiedź w komentarzach...
Mam do was pytanie. Czy baliście się czego tak bardzo w życiu. Chodzi mi np. jak czekaliście na wyniki badań, a może o drugą osobę. Bo ja chyba pierwszy raz czegoś na prawdę się boję. Mam nadzieje że nie zanudziłam was w tej części.
A i jeszcze jedno zmienić tło czy zostawić takie jakie jest. A może macie propozycje? I co z muzyką, wolicie coś łagodniejszego, może coś po angielsku. Propozycje w komentarzach. Na pewno dodam :)




sobota, 15 lutego 2014

Paulina cz. 48

Już po kilku minutach byłam na miejscu. Zobaczyłam Marcina na huśtawce a obok jego motocykl. W pierwszym momencie zaczęłam się śmiać, bo wyglądało to kosmicznie a później się do niego dosiadłam. Siedzieliśmy tak przez chwilę i się huśtaliśmy. Straciliśmy poczucie czasu bo o 21 zadzwoniła mama gdzie my jesteśmy, bo razem z tatą zaczęli się o nas martwić. Po zakończonej rozmowie ruszyliśmy w stronę domu; dojechaliśmy bardzo szybko. Od razu przedstawiłam rodzicom i bratu Marcina, widać było, że się cieszą. Zaprowadziłam go do jego pokoju a sama udałam się obok, do siebie. Wzięłam rozpakowałam się poszłam do łazienki. Przebrałam się do pidżamy, umyłam zęby, spięłam włosy i zeszłam jeszcze do rodziców. Mati siedział na laptopie, a oni oglądali film, dosiadłam się do mojego brata. Jak zawsze grał w jakąś grę, nic takiego, gdy byłam w jego wieku a nawet młodsza to też czymś takim się interesowałam. Poprosiłam braciszka żeby mi zszedł, bo chciałabym też sobie wejść, on bez gadania spełnił to co chciałam. Było to niemożliwe bo zawsze się biliśmy o byle głupotę. Weszłam na szybko na kilka stron które chciałam zobaczyć i poszła do siebie do pokoju. Po drodze zahaczyłam o pokój Marcina. Siedział na krześle i robił coś na telefonie, nawet nie zauważył kiedy weszłam. Podeszłam do niego i złapałam na ramiona. Marcin podskoczył ze strachu.
- Nie bój się, to tylko ja.
- Nie strasz mnie nigdy więcej.
- Oj no dobra już nie będę. Zrobiłam zbitą minę psiaka.
Marcin odłożył komórkę na stolik a ja usiadłam na jego kolanach. Przytuliłam się do niego, on objął mnie ręką i przez chwile siedzieliśmy w takiej cieszy. Potem zeszłam z jego kolan pocałowałam go w policzek i poszła do siebie. Usiadłam na łóżku i nie wiedziałam co się ze mną dzieje. Przecież ja go podrywam - pomyślałam, nie mogłam teraz tego zrobić, po prostu nie mogłam.



Bardzo was przepraszam ale nie mam weny. Następne na pewno będzie dłuższe tylko nie wiem kiedy. Po prostu za dużo mam nerwów i stresów i nie mam czasu. Jednak przy wolnym czasie lub dłuższej przerwie na pewno napisze. Szkodą tylko że nikt nie komentuje i nie mam motywacji :(

piątek, 14 lutego 2014

Piesek

Mam dla was ogromną prośbę. Polubicie zdjęcie piska. To dla mnie bardzo ale to bardzo ważne <3 Wielkie dzięki. Do końca tego tygodnia dodam kolejny post <3

https://www.facebook.com/553563511338026/photos/a.788705974490444.1073741849.553563511338026/790645667629808/?type=3&theater

czwartek, 23 stycznia 2014

Paulina cz 47

Zbliżała się godzina 18 więc za pół godziny miał przyjść Marcin. Siedziałam na tapczanie i oglądałam TV, postanowiłam się przebrać do normalnych rzeczy, bo byłam w krótkich spodenkach i bokserce. Podeszłam do szafy i wybrałam leginsy i tunikę, poszłam do łazienki założyłam to co wybrałam, rozczesałam włosy i poszłam do kuchni. Nastawiłam czajnik wody i zrobiłam sobie kawy na którą miałam ochotę już od dłuższego czasu, tylko nie chciało mi się wstać. Za niespełna dziesięć minut zadzwonił dzwonek do drzwi. Podejrzewałam, że to Marcin i miałam racje, wpuściłam go do środka i zrobiłam mu herbaty.
- Co robiłaś w szpitalu? - zapytał pierwszy.
- Jestem chora - odpowiedziałam bez owijania w bawełnę.
- Jak to? Na co?
- Normalnie.  Na białaczkę szpikową przewlekłą typu dorosłego.
- Czemu mi wcześniej nie powiedziałaś?
- A co miałam się tym chwalić jak się poznaliśmy?
- No dobra może nie ale potem mogłaś mi powiedzieć.
- Kiedy? Miałam ci powiedzieć od tak, no wiesz nie przywiązuj się do mnie bo mi zostało kilka lat życia?
- Paulina nie przesadzaj.
- Nie przesadzam mówię ci tylko prawdę. A ty czemu mi nie powiedziałeś o siostrze?
- Bo nie ma o czym?
- Jak nie ma o czym? Może o tym że masz siostrę, że jest być może chora.
- Po co miałaś o tym wiedzieć, patrzyłabyś na mnie z ulitowaniem ...
- No dlatego już wiesz czemu ja ci nie powiedziałam. Chce żyć tak jak inni, normalnie a nie, że każdy patrzy na mnie jak na inną.
- Dobra, oboje zrobiliśmy głupio. Przepraszam.
- Ja też, powinnam ci na początku powiedzieć.
Przytuliłam się do chłopaka a on zagarnął mnie swoim ciałem. Staliśmy tam przez chwilę, potem ja napiłam się kawy i gadaliśmy o jego siostrze. Siedzieliśmy do 23 i piliśmy wino, postanowiłam że przenocuje u mnie, po co ma się tułać tak daleko do domu. Marcin jednak uparł się że pojedzie do domu, nie mogłam nic zrobić. Jednak obiecał mi że jak dojedzie do domu to zadzwoni albo napisze SMS. Pożegnałam się z chłopakiem, posprzątałam i poszłam do łazienki. Odświeżyłam się i poszłam spać, ponieważ rano chciałam jechać do Wrocławia pochwalić się.
*** Następny dzień.
Wstałam rano bez budzika, chyba jakimś cudem. Pierwsze co to spojrzałam na telefon i zobaczyłam SMS od Marcina z wczoraj. "Wróciłem do domu <3 " Na mojej tworzy pojawił się uśmiech, bo wiedziałam, żen nic mu się nie stało. Ubrałam się i rozpuściłam włosy, zjadłam śniadanie i poszłam umyć zęby. Zamknęłam mieszkanie na klucz i poszam po motor. Wsiadłam i pojechałam do Wrocławia.
Podróż trwała około 3 godziny, na początku przyjechałam do rodziców. Zaskoczyłam ich swym przyjazdem, ale się bardzo cieszyli. Posiedziałam u nich około godziny i pojechałam po Mateusza do swojej dawnej szkoły gimnazjalnej gdzie teraz Mati chodził. Podjechałam pod blok koleżanki który był obok szkoły, nie chciałam specjalnie wjeżdżać na teren gimnazjum żeby nie robić zamieszania. Akurat trafiłam na koniec lekcji, bo do dzwonka zostało jeszcze 10 minut. Zapukałam do kantorka mając nadzieję, że zastanę tam moją byłą wychowawczynię, niestety zostałam tylko panią z tańców. Przywitałam się z nią, chwilkę z nią porozmawiałam i weszłam na sale gimnastyczną. Pani akurat prowadziła wf z dziewczynami, podeszłam do niej i przywitałam się z nią.
- Dawno Cię u nas nie było.
- A tak nie było mnie w ogóle we Wrocławiu, wyjechałam.
- Mateusz coś mówił.
- Hehe
- Kiedy zdajesz maturę?
- Już jestem po. (uśmiech)
- A to w tym roku zdawałaś?
- Tak.
- I jak Ci poszło?
- Myślę, że dobrze. Nie było najtrudniejsze.
W tym momencie zadzwonił dzwonek na przerwę. Pożegnałam się z wychowawczynią i poszłam na górę. Mateusz akurat wychodził z sali biologicznej, jego mina gdy mnie zobaczył była bezcenna. Podszedł do mnie i przywitaliśmy się naszym przywitaniem którego go nauczyłam jak był młodszy. Dalej go pamiętaliśmy, to było niesamowite.
- Cześć
- Hej, fajnie że przyjechałaś, Pusto tu bez ciebie.
- Kończysz już?
- Nie mam jeszcze jedną lekcje.
- Jaką?
- Chemie.
- Ok, poczekam. Potem cię odwiozę do domu.
- Sam umiem trafić.
- Nie chcesz się przejechać na motorze.?
- Czekaj na mnie!.
 Weszłam do sali biologicznej gdzie pani rozmawiała a bardziej tłumaczyła coś jakiejś dziewczynie.
- Dzień Dobry.
- O Paulina? Dzień Dobry. Co tu robisz?
- Przyjechałam odwiedzić stare mury.
- Kiedyś trzeba. A jak Ci poszła matura?
- Dobrze, znaczy myślę że dobrze.
- A ty na co dalej idziesz, na medycynę?
- No pewnie. Jak zaszłam tak daleko to już z tego nie zrezygnuje no raczej.
- czemu raczej?
- Bo choruje, ale mam nadzieję, że dam rade spełnić to co chce.
- Mam nadzieje że to nic poważnego.
- Niee. Takie tam błachostki.
- Czekasz na brata?
- Tak bo ma jeszcze godzinę.
- Ja muszę iść bo mam dyżur ale jak chcesz to chodź ze mną.
- No dobra. A zwierzaczki dalej są?
- Tak jasne.
- A mogłabym zobaczyć?
- Masz tu klucz, możesz tam wejść.
- Dziękuję.
Poszłam do zwierząt. Było ich tam znacznie więcej niż gdy myśmy się nimi opiekowali. Doszły papugi, szczury, myszy jest więcej królików i świnek morskich, są nawet rybki. Posiedziałam tam trochę, nakarmiłam je, porobiłam zdjęcia i poszłam z powrotem do pani. Miała akurat teraz okienko więc jej pomogłam zgrywać na laptopa jakiś program. Rozmawiałyśmy przez ponad 20 minut, potem poszłam jeszcze do pana z matematyki. A gdy już dochodziła 15:15 czekałam przed salą chemiczną. Zadzwonił dzwonek  wszyscy wybiegli z klasy, pani akurat rozmawiała z moim bratem, więc podeszłam do niej.
- Dzień Dobry.
- Paulina? A co ty tu robisz?
- No kiedyś trzeba było przyjechać i zobaczyć.
- Opowiadaj co u ciebie?
- Jakoś leci, wyprowadziłam się do Warszawy i tam teraz będę szukała praktyk. Mam mieszkanie , jakoś sobie radze.
- No w to nie wątpię. A jak matura?
- Nie chce zapeszać ale chyba dobrze, nie była taka trudna.
- No to się cieszę.
- A ty już odebrałaś wyniki ze szpitala? - wtrącił młody.
- Nie, dziś mam je odebrać, a ty wszystko musisz wiedzieć? Masz załóż i czekaj przy motocyklu. Jest koło bloku Iwony.
- Wow dzięki. Ok paa. - Do widzenia.
- Do widzenia i naucz się na kartkówkę. Byłaś w szpitalu? - zdziwiła się pani.
- Tak ale to już dawno,
- No chyba nie dawno jak dziś masz odebrać wyniki.
- No, to stare bo są mi potrzebna do stażu.
- A to gdzie będzie miała staż tutaj u nas?
- Nie, raczej w Warszawie. Do Wrocławia to ja tylko jeszcze okazjonalnie. Nie ma czasu, nauka, zawody z siatkówki, konkursy różne i wiele innych.
- No to masz plan zawalony widzę.
- No, czasami znajduję wolną chwilę ale to tylko przez wakacje i wykorzystuje ją ścigając się i nie tylko.
- No to widzę, że się rozwijasz?
- No nie narzekam.
- Kiedy jeszcze do nas wpadniesz?
- Oj nie wiem, raczej nie prędko. Przez weekend będę u rodziców a potem raczej jadę do siebie, ale za niecały miesiąc powinnam tu być, bo mamy konkurs taneczny w domu kultury więc na 100% się pokaże.
- Trzymam cię za słowo. Masz mój numer telefonu?
- Jeżeli pani nie zmieniła to tak.
- To napisz mi SMS jak będziesz we Wrocławiu.
- Postaram się napisać. Dobra ja już lecę bo Mati się niecierpliwi.
- Do Widzenia Paulinko i powodzenia.
 - Dziękuje i Do widzenia.
Pożegnałam się z panią z szybko zeszłam na dół. Mati siedział już na motocyklu i czekał aż przyjdę.
- Gotowy?
- Z Tobą siostra zawsze.
- trzymaj się mocno.
Ruszyliśmy przed siebie. W domu zjadłam obiad i cały czas opowiadałam rodzicom o swoim życiu. W pewnej chwili zadzwonił telefon.
- Słucham?
- Hej gdzie jesteś.
- Przepraszam cię Marcin ale jestem we Wrocławiu, dziś rano pojechałam do rodziców.
- Trzeba było mnie uprzedzić, bo mam dla Ciebie niespodziankę.
- Niespodzianką będzie dla mnie to jak tu przyjedziesz. Miejsce zawsze się znajdzie.
- Ok. To może spotkajmy się koło gimnazjum?.
- Mówisz o 3?
- No tak.
- Okej będę czekała paa ;*
Mamo Tato przyjdzie tu Marcin, mój kolega, studiuje prawo i jest ode mnie o 2 lata starszy. Dalsza część rozmowy toczyła się na temat Marcina, mojej choroby, motocykli i niczym innym. Zbliżała się godzina 20 i jego wciąż nie było. Wreszcie po dwudziestej dwadzieścia dostałam SMS, że on już dojeżdża. Wsiadłam na maszynę i pojechałam.

niedziela, 19 stycznia 2014

Paulina cz. 46

Budzik zadzwonił tylko raz i to o 6:40, zerwałam się z łóżka jak oparzona. Pobiegłam do łazienki, ubrałam się szybko, zjadłam śniadanie i byłam jak na szpilkach. Powtarzałam najważniejsze informację. A co jeżeli zapomnę, a co jeżeli nie zdam, jeżeli się skompromituje. Te pytania miałam cały czas w głowie i nie potrafiłam na nie odpowiedzieć. Zbliżała się godzina ósma więc założyłam buty i wyszłam z domu. Na miejscu byłam już trzydzieści po, stresowałam się jak nie wiem. Za pięć dziewiąta z klasy nr 11 wyszła pani i zawołała wszystkich. Usiedliśmy na wyznaczonych miejscach i dostaliśmy test do ręki. Na początku mieliśmy sprawdzić czy nie brakuje stron, czy jest wszystko widoczne i w ogóle. O równej 9:00 zaczęliśmy pisać.

Jestem już po. Odetchnęłam z ulgą. Matura okazała się nie taka trudna jak ją sobie wyobrażałam. Mam nadzieje że zdałam i będę realizowała resztę swoich marzeń. Wyszłam z budynku i zobaczyłam Marcina, siedział na motorze i czekam na mnie.
- I jak Ci poszło? 
- Nie chce zapeszać. No alee ...
- Ale ... Mów, bo mnie ciekawość zżera. 
- Chyba dobrze, nawet był łatwy. 
- No i ta odpowiedź mnie zadowala. A teraz zabieram Cię na przejażdżkę. 
- Gdzie?
- Zobaczysz, wsiadaj. 
Podał mi kask, założyłam go i wsiadłam na motor. Objęłam go w pasie i ruszyliśmy. Jechaliśmy około pół godziny. Dotarliśmy na jakieś pole, lasek, jezior, rzeczka. Nie wiem co to było. Ale wyglądało pięknie. Po jednej stronie było pole a po drugiej lasek, dwie te rzeczy dzieła mała rzeczka wpadająca do jeziora. To było cudowne miejsce. Usiedliśmy na trawie po stronie lasku, rozmawialiśmy czuliśmy się przy sobie dobrze. Nie mam pojęcia ile czasu zleciało, ale wydaje mi się że dużo. Dochodziła już 15 więc zaproponowałam żebyśmy się zbierali do domu. Marcin zgodził się i razem pojechaliśmy do domu. Po 16 postanowiłam iść do doktora Gawryły albo dr Eryka po zaświadczenie. Szpital był prawie pusty, akurat w gabinecie ktoś był, więc pielęgniarka kazała poczekać mi na korytarzu. Tym kimś kto był w gabinecie doktora okazał się Marcin, zdziwiłam się na jego widok, choć jego mina była bezcenna.
- Co ty tu robisz? - zapytał pierwszy
- To samo pytanie mogłabym zadać tobie. Pogadamy potem ... 
Weszłam do gabinetu.
- Usiądź Sobie. 
  Co się dzieje?
- Bo mam sprawę?
- Jaką?
- No bo potrzebuje zaświadczenie o chorobie, przebiegu i na ogół wszystko. 
- Mam rozumieć że zdałaś egzaminy?
- Nie wiem, ale wydawały się proste. :) 
- No to mam nadzieje że zdałaś? 
- No ja też. Dlatego teraz idę na praktyki i potrzebuje te durne zaświadczenie. 
- Ok, wypisze co je, pod jednym warunkiem. 
- Nie, nie poddam się badaniom, ani niczym innym. 
- Nie, tylko zostaniesz u nas i będziemy szukali dawcy. 
- Nie ma mowy. Ja muszę teraz szukać stażu w szpitalu, za dwa tygodnie mam zawody z siatkówki, ja muszę na nich być. Niech pan to zrozumie. 
- Rozumiem, ale dla mnie jest ważniejsze twoje zdrowie a nie zawody. 
- Dobra, pójdziemy na taką ugodę, pan mi wypisze te zaświadczenie a ja od razu po zawodach zgłoszę się do szpitala. Okej?
- No dobra, ale od razu, jeżeli się nie zgłosisz to i tak cię kiedyś złapie. 
- Dobrze, zgłoszę się. 
- Przyjdź jutro po te zaświadczenie.
- Dobra na pewno będę. 
- A Paulina, nie chcesz stażu tu odbywać? 
- Zastanowię się nad tym. Do widzenia. 
- Do Widzenia. 
Wyszłam z gabinetu, i postanowiłam zajrzeć do dzieci tam gdzie zwykle. Żeby dotrzeć na 3 piętro musiałam przejść przez oddział dla dzieci będących w trakcie badań.  Zobaczyłam tam Marcina, siedział z przy małej dziewczynce i trzymał ją za rączkę. Weszłam do środka, złapałam chłopaka za ramię, ten od razu spojrzał na mnie, wziął mnie za rękę i wyszedł ze mną na korytarz.
- Co ty tu robisz?
- Szłam na oddział onkologiczny dziecięcy a ty co tu robisz?
- To jest moja siostra, badają ją i nie wiadomo co jej jest, lekarze podejrzewają białaczkę, ale są pewni. 
- Marcin, przepraszam nie wiedziałam. Przykro mi. 
- Nic się nie stało. A po co byłaś w gabinecie. 
- To długa i skomplikowana historia. 
- Wpadnę dziś do Ciebie i mi wszystko opowiesz 
- O której?
- O której ci pasuje?
- Nie odpowiada się pytaniem na pytanie. 
- No to być u mnie o 18:30 OK?
- Będę na pewno. Do zobaczenia. 
Z jednej strony będę miała to już za sobą a z drugiej się boję, no i wyszłam z tego szpitala i nie poszła do tych dzieci. Jutro pójdę pomyślałam i szybkim ruchem pośpieszyłam do domu.  Ogarnęłam mieszkanie i wygodnie usiadłam na kanapie.
Jeszcze nie wiedziałam co wydarzy się tego dnia, niestety nic ciekawego.
--------------------------------------------------
Elo, we wtorek idę na film Wkręceni w którym gra Kamilla Baar. W już 29 stycznia się z nią spotkam. Nie mogę w to uwierzyć. Niestety przez te wolne dni, będę uczyła się mapy, rozwiązywała ćwiczenia z chemii i biologii. Ale to drugie to z czystej przyjemności, a ta mapa to niestety z przymusu, bo po feriach mamy kartkówkę. :( 
Następny post postaram się dodać na dniach ale nie obiecuję; ) Kocham Was Kochani papatki ;** 





sobota, 18 stycznia 2014

Paulina cz. 45

Wczoraj poszłam spać o 01:20, tak praktycznie to dziś a wstałam już i 7:00. Od rana siedzę nad książkami, niby wszystko wiem, ale jak przyjdzie co do tego to wszystko zapomnę. Miałam zamiar nie wychodzić w ogóle z domu, niestety Tomek kazał mi iść się przejść i ode tchnąć, zapomnieć trochę o jutrzejszej maturze. I tak musiałam na dniach pójść do lekarza prowadzącego o zaświadczeniu na co jestem chora.  Szliśmy razem przez puste miasto, w zasadzie było jeszcze wcześnie. Budka z lodami moimi ulubionymi była już otwarta, zamówiliśmy dwa czekoladowe lody i usiedliśmy na ławce w pobliżu. Położyłam głowę na ramie mojego byłego; niby już nie byliśmy razem to dalej coś do niego czułam. Ja z nim zerwałam, uważałam i dalej tak uważam że osobną jest nam lepiej, on nie ma nikogo, ja też nie mam nikogo, ale jako para w pewnym momencie oddalaliśmy się od siebie. Ja cały czas studiowałam, on zresztą też. Pewnego razu poszłam na dyskotekę, za dużo wypiłam, pokłóciłam się z nim a żeby zrobić mu na złość pocałowałam innego, on zresztą też przystawił się do innej. Potem samej było mi smutno, ale tak będzie lepiej. Po 10 byłam już w domu, przygotowałam sobie coś na obiad i dalej usiadłam do książek. Około 12 zjadłam obiad, i wyszłam z domu na świeże powietrze, znaczy poszła do garażu, założyłam kask, wsiadłam na motor (Kawasaki - wyścigówka) i pojechałam się przejechać. Jechałam coś szybko przez boczne drogi, znałam je jak własną kieszeń. Często wybieram się na wyścigi z przyjaciółmi z jednego roku. W ogóle imponują mi chłopacy na motorach, chłopacy dla których motocykle to pasja. Kawasaki kupiłam mając 18 lat, czyli rok temu. Byłam już nim wszędzie, zawsze mi towarzyszy. Pojechałam do rodziców, jak się dowiedzieli przestraszyli się, nie dziwię im się, raczej nie nikt nie chce dowiedzieć się że ich córka jest w szpitalu albo nie żyje bo jechała na motorze. Ale po prostu motocykle to moja pasja, coś co kochałam od dzieciństwa aż do teraz. Powiedziałam im, że będę ostrożna, i tak widują mnie raz góra dwa razy na rok. Nie mam czasu jeździć teraz, podczas liceum, bo oni się za mną stęsknili. Ja też w niektórych momentach ich potrzebuję, ale wreszcie czuję, że żyje, nikt mi nie dyktuje co mam robić, o której wrócić ani nic podobnego. Jesteśmy oddaleni od siebie ponad 320 km, nie mogę pozwolić sobie na jeżdżenie do nich w każdy weekend, po prostu nie nastarczyłam bym z paliwem, a tym bardziej z czasem. Ledwo starcza mi czasu na na naukę, po za tym jestem wolontariuszem w szpitalu onkologicznym na oddziale dziecięcym i tak jak już wspomniałam wcześniej jeżdżę na zawody z siatki. Za 2 tygodnie szykują mi się kolejne tym razem nie w Warszawie a w Łodzi.
Jechałam z coraz większą szybkością, praktycznie na prostej drodze, oczywiście na zakrętach zwalniałam, bo nie miałam zamiaru się rozpierniczyć. Dojechałam do lasku, zaparkowałam motor niedaleko i poszłam w głąb. Było tam wspaniale, nie martwiłam się o siebie, o maturę, o rodziców. Po prostu wszystko poszło gdzieś, wspięłam się na niewysokie drzewo, oparłam głowę o pień i zamknęłam oczy. Wsłuchałam się w kojący śpiew ptaków, to uspokajało, było tak pięknie. Jednak nie długo byłam sama. Po niedługim czasie (około 20 minutach) usłyszałam dźwięk motoru, otworzyłam powoli oczy i zobaczyłam chłopaka. Zostawił motor obok mojego, i udał się w moją stronę. Był wysoki, i był brunetem. Jak się potem okazało miał na imię Marcin i był o 2 lata starszy Miał piękne oczy i uśmiech i był ładny. Rozmawialiśmy chyba ponad 3 godziny, a zarazem dużo dowiedzieliśmy się o sobie. On Studiował prawo, był na 2 roku studiów, miał dziewczynę ale zerwali ze sobą rok temu, ma taką samą pasje jak ja: Motory ♥. Większość naszej rozmowy była na temat motorów i niczym innym. O  16:30 postanowiliśmy jechać do domu, teraz jechało się o wiele, wiele razy lepiej, bo ścigaliśmy się. Mieszkał w innym mieście, ale było to niedaleko, jednak on pojechał razem ze mną dalej o 6 km. Pożegnałam się z nim, ale zaprosiłam go do środka.
- Niestety nie mogę wejść, ale na pewno jutro się zobaczymy. Przyjadę po Ciebie i zawiozę się na egzaminy. 
- Nie proszę nie. Za bardzo się będę stresować. 
- Nie zostawię Cię samej. To pozwól, że przyjdę po egzaminach. Okej?
- No dobra, uparty jesteś. 
Na koniec puścił mi oczko, wsiadł na maszynę i odjechał. Ja weszłam do środka, rozebrałam się i zrobiłam sobie kanapki i ciepłe kakao. Położyłam się na kanapie z laptopem na kolanach. Około 21 odłożyłam komputer przenośny na biurko i położyłam się spać. Jednak długo nie mogła zasnąć, dopiero po jakimś czasie uświadomiłam sobie, że nie powiedziałam Marcinowi o białaczce. Przecież jak dalej chcemy utrzymywać ze sobą kontakt muszę mu o tym powiedzieć. Nie chce aby dowiedział się nie ode mnie. Nie mogłam teraz o tym myśleć. Jedyne na czym się skupiłam to ja jutrzejszym bardzo ważnym dniu.
-------------------------------------------------------------------
Mój motor.

Zjazd motocyklistów.



Następny wpis nie wiem kiedy dodam, mam ferie, ale nie wiem jak z weną. Dodam jak najszybciej się da. <3